3t LITE

مهاجرت کوتاه‌مدت یا مسافرت بلندمدت؟

2012-01-21T18:17:00.000-08:00

مهاجرت مدل‌های مختلفی داره. با این که اغلب مهاجرت‌ها یک نقطه‌ی مشترک دارن (تحصیل، کار، لایف‌استایل بهتر)، اما روش‌های مختلفی وجود داره برای خارج شدن از مرز. من می‌خوام از نقطه‌ی شروع مهاجرتم بنویسم. آدم‌های زیادی از مهاجرت خودشون نوشتن، منم دوست دارم تجربه‌ی خودم رو به کلمه دربیارم. شاید هم باید جمع ببندم، از نقطه‌های شروع مهاجرت‌هایم. چون من هر تابستون برمی‌گردم ایران و بعد از چند ماه موندن و دوباره عادت کردن به خونه‌ی همیشگی‌م، باز چمدونم رو می‌ذارم روی کولم و مهاجرت جدیدی رو شروع می‌کنم. با این همه، آخر تابستون که می‌شه، وقتی قراره چمدونم رو از نو ببندم و برم به زیستگاه دومم، احساس نمی‌کنم مسافر هستم. احساس می‌کنم مهاجرم. مهاجری که زمان برگشت خودش به وطنش رو تا درجه‌ی خوبی تخمین می‌تونه بزنه، اما مسافر نیست. با این که زمان محدودی در خارج از کشورش خواهد بود، مسافر نیست. مهاجره و باید زندگی جدیدی رو بسازه.

تقریباً ۳ سال پیش بود، روزهای آخر در تهران. ویزام اون آخرها اومد و سریع بلیط گرفتم و اومدم. فردای روزی که رسیدم اینجا رفتم سر کلاس‌های دانشگاه. به حدی سریع مجبور شدم وارد روال عادی و روزمره‌ی زندگی بشم که روز اول که رفتم دانشگاه، موقع برگشتن، کلی کوچه‌ها رو گشتم تا کوچه‌ی جدید خودمون رو پیدا کنم. هیچ نمی‌دونستم کجای شهر هستم، اصلاً الان رفتم شرق یا غرب شهر. و بعد کلی بین خونه‌ها گشتم تا پلاکمون رو پیدا کنم. یعنی اون وسط پروسه‌ی گذار و آه و اووه که دلم تنگه نداشتم. سریع پرتاب شدم وسط زندگی روزمره‌ای که باید لااقل ۴ سال رو به اون شیوه سپری می‌کردم. خب این یکی از مزایای دیر بلیط خریدن بود.

اما مهمترین نقطه‌ی شروع هر مهاجرتی قطعاً نقطه‌ای هست که در اون فرد مهاجر در خونه یا فرودگاه از خانواده و دوستاش خداحافظی می‌کنه. ما هم مثل هر خانواده‌ی ایرانی دیگه‌ای قوم و تبار رو جمع کردیم و راه افتادیم به سمت فرودگاه. ساعت از ۱۲ شب گذشته بود. همه‌ی فامیل یکی یکی با ما خداحافظی می‌کردن و خداحافظی اصلی که از مامان و بابا بود رو نگه داشته بودیم برای لحظه‌ی آخر ِ آخر. سلسله‌ی عکس‌ها و فیلم بود با قیافه‌های درب و داغون پریشون که از شدت استرس نتونسته بودن به خودشون برسن. فکر می‌کنم تنها فردی که کمی به خودش رسیده بود و آرایش کرده بود دختردایی‌م بود که وقتی ایران بودم هم زیاد من رو نمی‌دید.

هر جور که بود خداحافظی‌ها تموم شد و رفت. من هم از گیت رد شدم و سوار هواپیما شدم. نیم ساعتی طول کشید تا هواپیما از زمین بلند بشه. توی این نیم ساعت اطرافیان رو بررسی می‌کردم ببینم هر کسی چه جوریه، کی ناراحته، کی خوشحاله، کی ننشسته روسری و مانتوش رو درمیاره، کی ساک دستی‌ش چقدر گنده و اسباب مزاحمت اطرافیان و مهمانداره. یک خانوم پیری هم نشسته بود کنارمون که هیچ زبونی بلد نبود و وقتی مهماندارها ازش می‌پرسیدن چی می‌خواد به ما می‌گفت و ما ترجمه می‌کردیم براش. گمونم داشت می‌رفت دیدن بچه‌ها و نوه‌هاش.

باری، وقتی هواپیما از زمین بلند شد، من خیلی رمانتیک، درست مثل فیلم‌ها، یک‌باره حسی رو تجربه کردم که جزو بزرگترین و بهترین تجربه‌های زندگیم بوده. احساس کردم بین‌المللی شدم. قبل از اون از ایران خارج نشده بودم و اولین بار بود که از مرز می‌گذشتم. مهماندارهای هلندی همه خوشگل بودن و حتی همون جو هواپیما باعث می‌شد احساس کنم وارد یکی از هزاران فیلمی شدم که همیشه از بچگی می‌دیدم و آرزو داشتم بتونم از نزدیک زندگی‌ای مشابه‌شون رو تجربه کنم. در اون لحظه‌های جادویی اول پرواز یک قطره اشک هم به چشمم نیومد. خوشحال بودم. دلم تنگ می‌شد، برای منی که هیچ کسی رو هم در کانادا نداشتم سخت بود. ولی خوشحالی عجیبی داشتم. منتظر بودم که خیلی بی‌قراری کنم. نکردم.

بعد هواپیما نشست توی آمستردام. هنوز که هنوزه عاشق اون فرودگاه هستم. فرودگاه ترانزیتی که هیچ‌وقت اون‌طرف درها و شیشه‌هاش رو تجربه نکردم، ولی تا ابد توی خاطرم می‌مونه. یاد اول کتاب آینه‌های دردار هوشنگ گلشیری افتادم. کتابی که هیچ‌وقت تا آخر نخوندمش اما همون صفحات اولش در فرودگاهی در اروپا می‌گذره. حس خیلی قشنگی بود. حس این که دیگه هیچ کس هیچ جا منتظرم نیست و دارم می‌رم یک زندگی جدیدی رو بسازم. زندگی‌ای که احتمالاً چند سال دیگه دوباره ولش می‌کنم، ولی گذرا بودن این زندگی جدید از اهمیت اون نکاست. اصولاً به عنوان یک جهان‌سومی باید عادت کنیم که زندگی‌مون گذراست و راکد نیست. که با وجود سختی‌هاش، خیلی هم هیجان داره و الان بعد از چند سال زندگی در کشوری که ثبات نسبی خوبی داره، متوجه شدم که خیلی هم ایده‌آل هست.

بیشتر از ۱۰ ساعت توی فرودگاه آمستردام ولو بودیم. من و خواهرم که اوضاعش دقیقاً مثل من بود و البته قرار بود خانواده‌ی من باشه در کانادا. شریک بدبختی‌ها و خوشی‌هام. یه مقدار مغازه‌گردی کردیم و چیزکی خوردیم و عکس گرفتیم و دنبال اینترنت گشتیم و روی صندلی‌های راحتی خیلی خوب فرودگاه خوابیدیم. مرحله‌ی بعدی ورود به کانادا بود که در بهت و شگفت‌زدگی گذشت. همه چیز به شدت قشنگ بود. شهر محشری بود. اواخر تابستون بود و درخت‌ها سبز و نارنجی بودن. مردم خوشحال و خندان توی خیابون با شلوارهای کوتاه و شلوارک رفت و آمد می‌کردن. خب از نظر من خیلی غم‌انگیزه که آدم رویاش رو با اشک و زاری شروع کنه. اگرچه خروجم از کشورم زوری بود و نتیجه‌ی اخراجم از دانشگاهم بود، اما باز هم دلیل نمی‌شه رسیدن به رویای همیشگی زندگی کردن مثل شخصیت‌های فیلم‌های آمریکایی و اروپایی رو با غصه شروع کنم. اگر از بچگی رویای تجربه‌ی این جور زندگی رو نداشتین قضیه فرق می‌کنه.

این بود ماجرای مهاجرت من. منی که بعد از روزهای اول رسیدن به مقصد، تازه دوزاری‌م افتاد که تا مدت‌ها دوستام و خانوادم رو نخواهم دید. و غصه هم خوردم. اما روزهای اول، لحظه‌های اول مهاجرت، لحظه‌های جادویی و غریبی بودن که فکر می‌کنم نباید به این راحتی از چنگ‌شون داد.

پانوشت. من هم هر بار قراره دوباره ایران رو ترک کنم، غمگین می‌شم و دلم می‌گیره. اینا رو ننوشتم که بگم من تافته‌ی جدابافته هستم و دل ندارم. اینا رو صرفاً به این علت نوشتم که بگم به صورت ایده‌آل، لحظه‌های اول مهاجرت باید خوب باشن و آدمیزاد باید بیشتر هیجان‌زده باشه تا دل‌تنگ و غمگین. اگر جز این هست به خاطر اینه که اکثریت ما ایرانی‌های بیچاره نتونستیم از ۵۰ سال پیش به اندازه‌ی این غربی‌ها بین‌المللی باشیم و با هر بار ترک وطن احساس بدبختی عظیمی می‌کنیم که انگار دیگه برگشتی نیست. برگشت هست. حتی در این عصر جدید. با وجود بالا رفتن قیمت دلار و تحریم‌ها و اینترنت ملی و سوپای آمریکا و همه چیز. خانوم محترم، آقای محترم. برگشت شما دست شماست. اگر رفتی خارج و به نقطه‌ای رسیدی که دیدی خوشی‌های هر هفته دیدن عمه و خاله و فارسی حرف زدن و قرمه‌سبزی و قیمه خوردن به آسایش خارج می‌چربه، برگرد. برای من به شخصه می‌چربه و به زودی برخواهم گشت. گیرم که باز یه روزی روزگار، در آینده‌ی نزدیک یا دور، این ور آب چرب‌تر بشه و باز مهاجرتی جدید رو آغاز کنم. زندگی ما جهان‌سومی‌ها که هیچ، ساکنان دیگر جهان‌ها هم در این دوران پست پست‌مدرن، همواره در حال بالا و پایین شدن به سان موج‌های دریاست. یک روز این‌ور دریاییم، یک روز آن ور دریا.

کمی بخندیم

2012-01-10T18:05:00.000-08:00

عکس از اینجا

ملقمه‌ای از صدها شاعر

2012-01-04T12:18:00.000-08:00

تو را فقط از برای لواشک و کباب دوست ندارم،
برای گردش و تناول، برای خیابان‌های داغ و شلوغِ خاطره،
برای درخت‌هایی که هر سال بیشتر قطع می‌شوند،
برای کتاب‌هایی که سانسور می‌شوند،
برای بوی نان بربری تازه از تنور درآمده،
برای زیتون‌های شمال و عطر برنج دودی‌ات،
برای بوی زمین خیس‌خورده‌ات زیر بوران روزگار.

تو را برای هزاران استعداد نهفته در گلویت دوست دارم.
تو را به خاطر مشیریانی که گفتند می‌مانیم و ماندند،
برای آن میلیون جمعیتی که راه فرار پیشه نکردند، دوست می‌دارم.

گرچه هر گاه از خوبی‌هایت می‌گویم از خور و سور و سات است،
تو را برای بیشتر از این‌ها دوست می‌دارم.

این‌جا آفتاب نیست اما همه چیز خوب است،
خیابان‌ها تمیز، دکان‌ها همیشه باز، دخترانِ دامن‌پوش در سرمای زمستان،
منظره‌ها رنگین است.
کسی پشت دیوار قایم نیست. جاده‌ها مسطح و بی‌شیب، دوردست‌ها از هر مبدائی پیدا.
همه دنیا با این‌جا سرِ صلح.

تو اما دشمنانت بسیار.
دوستانم همه پخش اندر کرانه‌های قطر این زمینِ گردِ پروار،
همه رفتیم و آب ریختند پشت سرمان،
مهمانی‌های غم‌انگیز خداحافظی و بازگشت‌های فتوحانه‌ی چند سال بعد،
با چمدانی مملو از سوغات فرنگ.

دشمنان در تو تاختند و تاختند،
دوستان از بازگشت ترسیدند. سفت شد جای پای‌شان بر زمین جدید،
ترس از گرفتاری‌ها و خالی‌ها، بساط نقل و نباتِ چمدان‌های سوغاتی را متلاشی کرد.
حبیبان تو اما برگشتند، ماندند و خواندند.
حرف‌ها و حدیث‌ها پشت سر خریدند، اما چه باک؟
بسا خسته شدند از آن خاک سرد و گرم نچشیده‌ی آن سوها.

تو هم‌چنان هستی در خواب‌م، خانه‌ی مادری گم شد میان هزار خانه‌ی جدیدم،
تو هم‌چنان هستی. هم‌چنان بازی‌ام می‌دهی.
صدایم می‌کنی. در تنهایی‌ام، در شلوغی شب سال نو در میدانِ اصلی شهر،
در وسط جمعیت،
تو از پشت صدایم می‌کنی.
برمی‌گردم.
دست تکان می‌دهی و می‌گویی در گوشه‌ی میدان تا آخرِ شب به انتظارم خواهی ایستاد.

از توام و
به گمانم،
ناگزیر،
شبی در بهار،
از فراز آسمان،
به تو بازخواهم گشت.

مونترآل،
۴ ژانویه‌ی ۲۰۱۲

بازگشت کاغذ به میهن گرامی

2012-01-03T12:16:00.000-08:00

اینترنت رو که ملّی کنن، باید مثل قدیما وقتی یه مسافری از خارج میاد یواشکی یک خروار مجله و روزنامه‌ی خارجی بیاره ایران بده دوست و آشناهاش بخونن تا از اخبار روز جهان مطّلع بشن.

The Child Set Free

2011-11-26T17:17:00.000-08:00

Nothing like an untroubled childhood with only a touch of reality among the many dreams.

حتی من و تو

2011-11-18T16:13:00.000-08:00

و از اون به بعد، همه‌ی اون آدم‌ها همیشه و در هر رقابتی نگران این مسأله بودن که مبادا حق به حق‌دار نرسیده باشه و رأی یکی‌شون این وسط خورده شده باشه.

به یاد نازخاتون دیلمی زند کریمی

2011-11-09T17:45:00.000-08:00

یاد اون دورون به خیر که یه فرنگ می‌رفتی درس می‌خوندی برمی‌گشتی مملکتت همه فکر می‌کردن شاخ غول شکوندی، کلی تکریم و احترامت می‌کردن.
بنده‌ی حقیر وقتی متوجه عمق و لزوم قضیه‌ی "رفته فرنگ تحصیلات کرده برگشته به مملکتش خدمت کنه" شدم که فهمیدم فازی که من توی خط‌خطی‌هام دارم به مذاق فرنگی‌ها خوش نمیاد و دلم هنوز یک جای دیگه‌ست به جز این‌جا که باید برگردم درش که چاره‌ای جز این نیست.
از این جهت عرض می‌کنم که از قرار معلوم، خیلی از دیگر فرنگ‌رفته‌های برگشته به مملکت خویش هم همین شرایط رو داشتن و دیدن برگردن مملکت خودشون صوابه.

ستی

2011-10-29T10:59:00.000-07:00

مرحوم رشید یاسمی معتقد بود که مهستی متشکل از دو کلمه مه به معنی بزرگ و ستی به معنی خانم است.
مهستی

خواهران غریب

2011-10-27T19:54:00.000-07:00

خاک تو سر ما که تا وقتی خسرو شکیبایی زنده بود نرفتیم پیداش کنیم از نزدیک ببینیم‌ش. عشق‌ترین بازیگر بچگی‌هامونه.
خودتون نگاه کنید آخه چقدر دل‌نشینه این آدم.

پی‌نوشت: یادتونه مقنعه‌ی سال آخری‌ها با سال پایینی‌ها رنگش فرق داشت؟

2011-10-11T19:17:00.000-07:00

یادش به‌خیر، یه موقعی سنت توکا تهران زندگی می‌کرد. می‌رفتی گاندی احتمال این که ببینی‌ش بالا بود. راجع به اون خونه خوشگله‌ی پارک شفق می‌نوشت و تو می‌تونستی چند دقیقه راه بری و خودت رو به اون خونه‌هه برسونی. در مرکز همه‌ی وقایع فارسی زندگی می‌کردیم. زندگی‌مون دنباله‌ی زندگی دیروزمون بود. هنوز زندگی‌مون یک جایی اون وسطا قطع نشده بود. زمان، آهسته و خجسته پیش می‌رفت.
چه زود پیر شدیم. چه زود آواره شدیم.

یک روز خوب میان مزه‌های ایران

2011-10-08T15:44:00.000-07:00

امروز بعد از مدت‌ها رفتیم سوپرمارکت ایرانی خرید. دو جور برنج خریدیم، یکی‌ش گلستان هست که با این که توی تهران هم بود نمی‌دونم خوب هست یا نه. خب ایران ما هم مثل اغلب ایرانی‌های شکم‌پرست دیگه همیشه برنج‌هامون رو خودمون از شمال می‌خریدیم. قضیه از این قرار بود که هر وقت می‌رفتیم - هنوز هم تابستونا هر وقت می‌ریم - شمال، من و مامان و بابا می‌رفتیم دم چند تا برنج‌فروشی کم و بیش آشنا. بعد می‌رفتیم توی مغازه. برنج‌ها رو چیده بودن توی گونی‌های مختلف و عطر برنج فضا رو برداشته بود. بابام دست می‌کرد توی گونی‌ها و یه مشت برنج برمی‌داشت و بو می‌کرد. از روی بوی برنج‌های خام تشخیص می‌دادیم که خوب هستن یا نه. بعد چند تا مدل انتخاب می‌کردیم و می‌خریدیم گونی گونی. اما از وقتی اومدیم اینجا مجبور شدیم یا از سوپرمارکت‌های ایرانی برنج‌های بسته‌بندی‌شده توی گونی‌های نسبتا کوچیک بخریم، یا از سوپرمارکت‌های کانادایی برنج‌های بیخود هندی و پاکستانی توی کیسه‌های خیلی خیلی کوچیک، در حد کیسه‌ی نمک و شکر ایران، بخریم. هیچ بو کردنی هم در کار نیست. البته ما همچنان کیسه‌های برنج رو می‌چسبونیم به دماغمون بلکه یه ذره بویی به مشاممون برسه، اما دریغ از یک ذره عطر برنج. احتمالا کانادایی‌ها که رد می‌شن و ما رو در این وضعیت دماغ چسبیده به گونی برنج می‌بینن تعجب می‌کنن. شاید هم دیگه عادت کرده باشن. به هر حال ایرانی اینجا کم نیست.

یکی دیگه از کارهایی که بعد از خرید برنج در شمال می‌کردیم، مزه کردن کلوچه‌های داغ مغازه‌های کناری و انتخاب نرم‌ترین‌هاشون بود. خبره‌ی این کار من بودم. اگر من می‌گفتم این کلوچه خوبه، بقیه هم تأیید می‌کردن که همینو بخریم. البته یک مشکلی که کلوچه‌های داغ فومن دارن اینه که زود خشک می‌شن، پس نباید زیاد زیاد بخرید وگرنه می‌مونن روی دستتون. اما از کلوچه‌های بسته‌بندی شده هر چقدر بخرید کمه. امروز توی سوپرمارکت ایرانی‌ای که رفتیم - اخوان -، کلوچه‌ی بسته‌بندی‌شده‌ی نوشین هم بود. یه بسته گردویی‌ش رو خریدم و همون‌جا هم بازش کردم ببینم اگه نرمه بیشتر بخرم. اما خیلی نرم نبود. بد هم نبود.

یه مقدار قرمه‌سبزی آماده خریدیم از قسمت تهیه غذای سوپرمارکت و آوردم گذاشتم توی فریزر خونه‌مون. خواهرم برای خودش قیمه خرید. با خانومه‌ی پشت دخل تهیه غذا هم کلی راجع به قرمه‌سبزی خوش و بش کردیم. بهش گفته بودم بهم اول یه کمی قرمه‌سبزی بده مزه کنم، اون هم گفت که سرده ها.. گفتم سردش هم خوبه. بعد خودش هم گفت که آره قرمه‌سبزی اصلا هر چقدر بیشتر مونده باشه خوشمزه‌تره. گفتم آره منم گاهی درستش که می‌کنم، فرداش که میام گرمش کنم خوشمزه‌تر می‌شه.

یه مقدار رولت خامه‌ای هم خواهرم برامون خرید و من هم ترشی بندری و خیارشور یک و یک خریدم. اومدم ترشی آلبالو بخرم، دیدم خارجی هست نخریدم. یاد مامانم افتادم که انقدر امسال انواع و اقسام آلبالو رو به خوردمون داد. ترشی آلبالو، نیمه‌ترشی آلبالو، آلبالوی شیرین کمپوتی، آلبالوی نمکی. با غذا شاید ۲۰ - ۳۰ تا دونه آلبالوی ترش یا نمکی می‌خوردیم.

من وقتی خرید خواروبار خونه می‌کنیم دوست دارم وقتی برمی‌گردیم خودم خریدها رو بچینم توی قفسه‌های آشپزخونه و توی یخچال. همیشه وظیفه‌ی من هست این کار. این‌طوری احساس می‌کنم همه‌ی چیزایی که خریدیم تحت کنترل من هستن. اما امروز خواهرم این کار رو انجام داد چون من رفتم دست به آب و می‌خواستیم بعدش باز سریع بریم بیرون و خریدهامون رو خواهرم چید. الان احساس می‌کنم نمی‌دونم چه چیزای خوبی خریدیم. فقط می‌دونم که یخچال پر هست از انواع و اقسام شیرینی‌های ایرانی و خارجی و غذا و میوه و چاشنی. باید برم ته و توی قضیه رو دربیارم که هر چیزی رو کجا چیده.

2011-10-06T15:12:00.001-07:00

اگر می‌خوای به یک مرده‌ای احترام بگذاری، حداقل کاری که می‌تونی بکنی اینه که ننویسی:
RIP
بلکه به جاش بنویسی
Rest In Peace, Steve Jobs
حتی گیریم که خود طرف همه‌ی مسائل و اسم‌ها رو خلاصه می‌کرده.

My Mother Tongue vs. Other Tongues

2011-10-02T08:36:00.000-07:00

Sometimes there's a nice mellow cool in the air and I decide to listen to some old Iranian singers. I go on Youtube and play some Simin Ghanem or Googoosh. Then I think to myself: "Isn't the music of Persian language much more pleasing to the ear?" It has to be the intonation, much like French I suppose.

Then I go out on the streets of Montreal and try to talk to people in French. Sometimes it works fine and we communicate in French: they, in Quebecoise --I, in a mixture of Parisienne and Quebecoise. But sometimes they don't want to let me practice my miserable French and immediately switch to English. I don't let them. I carry on in French. Then they answer in English. I reply in French. They answer in English. I, again, reply in French. If you're not strict with them, they'll walk all over you.

And all the while in my head I'm thinking in a mixture of Persian, English and French, which sometimes makes speaking even harder as I remember a word in Persian and then look for its synonym in English but only remember what it was called in French. This almost exclusively happens for concrete words, like: "mushroom, champignon, قارچ". It doesn't happen for, say, "life", or "better". Sentences easily come to my mind without the process of translating from my mother tongue to my new language ever occurring. But when I'm looking at things, things at which I have also looked in my homeland, I will sometimes remember their names only in my mother tongue. If I go to a grocery store and look for basil, sometimes basil is not there because I am actually looking for ریحان. This is the most adorable aspect of second-language speaking to me. Things remain for you solely in your mother tongue for years without adapting themselves to your new environment.

I have written about this before. The pictorial aspect of language just bewilders me.

چرا آدم باید برود و سپس بازگردد

2011-09-18T22:45:00.000-07:00

بیژن مفید در مورد شهر قصه در مصاحبه یی با بصیر نصیبی در مجله نگین شماره 43 آذرماه 1347 در جواب سوالی میگوید:

س- پرسوناژهای شما در طول نمایش به بهره کشی و سود جویی از هم میپردازند. چه نیرویی این روابط را بر پا نگه داشته است ؟

ج- بحث تلخی ست . در حقیقت شهر قصه قصه گرگهاست .روایت است در شبهای سرد زمستان دو گرگ گرسنه به هم میرسند. از ترس روبروی هم مینشینند و مواظب یکدیگرند که یکی آن دیگری را از شدت گرسنگی پاره نکند. کم کم گرگان دیگر میرسند و همه دور هم مینشینند و مواظب یکدیگر پلک نمی زنند. . هر بار یکی خسته میشود و پلک میزند، بقیه بر سرش میریزند و پاره پاره اش میکنند . و متوجه نیستند که زمان پاییدن یکدیگر شاید شکارهایی رد شده اند و آنها ندیده اند. شهر قصه، حکایت حلقه گرگهاست و تراژدی نکبت بار آدمیزاد. شاید اگر هر کدام از آنها حرکتی میکردند وضعشان اینهمه دردناک نبود.

و چند خط بعد میگوید" نکته اینکه این کار کمک زیادی به پر شدن فاصله فکری بین روشنفکر و مردم عادی میکند . این دو دسته در عصر ما روز به روز از هم فاصله میگیرند . این فاصله باید روزی از بین برود . کار من کوششی است برای پر کردن این خندق ذهنی بین روشنفکر و مردم. "

+

خزانی

2011-09-13T21:01:00.000-07:00

او رفت و رفت غلغل غلیانش...
اخوان ثالث

پی‌نوشت: دیگه نمی‌تونم با شعرهای انگلیسی خوب ارتباط برقرار کنم. به سوزناکی و نوستالژیکی شعرهای فارسی نیستن.
این نکته در این ترم پاییزی برقرار هست، ممکنه با گذر زمان نظرم عوض بشه. فعلا تنها شاعری که دوستش دارم مایکل آنداچی هست که یک شاعر سری‌لانکایی هست که در بچگی به کانادا مهاجرت کرده و موندگار شده.

Best Pictures of My Life - 1

2011-09-04T20:37:00.000-07:00

This photograph is my proof. There was that afternoon, when things were still good between us, and she embraced me, and we were so happy. It did happen, she did love me. Look see for yourself!

Duane Michals

زندگی ما ادامه‌دار است

2011-09-02T07:35:00.001-07:00

امروز سومین تولدی هست که اون رو در کشوری جز کشوری که توش به دنیا اومدم می‌گذرونم.
فکر نمی‌کنم هیچ روزی به اندازه‌ی امروز سزاوار به تنهایی سپری شدن باشه. چون من در همین روز بود که تنهایی به دنیا اومدم و از جفت بودن با مامانم خارج شدم.

تولد اول خارج از وطن، تازه مونترآل رو کشف کرده بودم. تازه فهمیده بودم می‌شه بین خونه‌های جدید و خوشگل گشت و دنبال خونه‌ای بود که خونه‌ی جدید آدمه. تازه فهمیده بودم درخت‌ها و پارک‌ها و اسم خیابونا رو برای این درست کردند که وقتی می‌ری یک شهر جدید، خونه‌ت رو گم نکنی.

تولد امسال اما مونترآل دیگه تازه نیست. اینجا دیگه یک جورایی خونه‌ست. یک خونه‌ی بدون مامان، بدون بابا، بدون دوست‌پسر، بدون دوست‌ها. اما خونه‌ست. همسایه‌ی جلویی‌مون یک مرد مجردی هست که یک دختربچه هم داره و صبح تا شب داره توی بالکن خونه‌ش با بچه‌ش و گربه‌ش بازی می‌کنه و کتاب می‌خونه و توی آفتاب لم می‌ده. زمستون هم که می‌شه گاهی برای سیگاری، آب جویی میاد توی بالکن. دیشب همسایه‌های جدیدی هم اومدن و طبقه‌ی پایین خونه‌ی اون چیدند اسباب‌هاشون رو. ما با هم هیچ خوش و بشی نمی‌کنیم. آدم‌های سردی هستیم. ولی وجودمون به همدیگه، سوای سردی‌مون، گرما می‌ده. می‌دونیم که ساختمون روبرویی هم توش آدمای تنهایی هستن که می‌رن و میان و باز همیشه هستن.

My Name is Buried

2011-08-05T13:10:00.000-07:00

The first thing I saw was
A music whispering into my ears a distant rapture
Of clouds I had walked under. Gray clouds.

It was a fish, or a leaf that looked like a fish.
Dead by the corner of the street. I almost walked it over
Feeling a shine in its eyes I turned away.
And it laid there, quiet in an autumn morning.

I took my leave and went on with my day.
In there somewhere, a resistance is shaping.
Against this wallpaper that has dead fish stuck on its surface,
Against this branch that visits my window every night
When the wind blows over my home.

Me, and that fish, on the wallpaper, we form a resistance,
Against the unimportance of things.
And we both grow dim and hide in our own shades
As you go on with another life, another place.

My breasts are sagging and I am growing old
I know how one gets old
Sitting by the misshaped lamp, out on the terrace
Dark evenings that grow into a black canvas, blinking.

My name meant star once in an ancient world.
Today,
It does not matter anymore.

عزیزان گودری

2011-07-23T05:21:00.001-07:00

ژانر: اینا که کارهاشون متفاوته.

کاربرد: حرفه‌های مختلف از جمله کیف‌دوزی، نوشتن، فیلم‌سازی، تدریس.

مثال ملموس ۱: یه شوی خوب از کارهای دست‌دوز متفاوت می‌شناسم. ایمیل بده خبرت می‌کنم.
مثال ملموس ۲: من یک مانتوی متفاوت و شیک می‌خوام. کسی جایی سراغ داره؟

After A Long Time

2011-07-07T13:01:00.000-07:00

The wind turns over this thick page on my lap
Both of us will soon go to sleep. This amazing night
The wild is not calling us anymore. Peace remains
Quiet, like lightning without the thunder. Like that
Bud on our ancient tree that blooms into marvelousness
Every spring.

This is home. After all. After all those evenings of solitude.
After the lonely teas and the lonesome lights of the streets.
We rose to the sky and saw the ancient tree from above
Once again. Go to sleep, tonight you are back home. And home
Will leave you again and you will have to wait for another return.

What you created with your own hands. A mess of roads and oceans,
A mess of different hours and different darknesses.
It shall burn you to your veins. Skin-deep. Leave you hanging
Between burning and surviving. Between fire and life. And your own fire,
Shall keep you warm in the northern winter again.

People walk by your window, your heart is darkened through their passing.
It stops beating as if a broken clock. You will bend forward,
With one hand up in the air, one hand pointing down towards them on the street,
Call them as they walk by. Will they listen? Will they hear? Will there be an effort?
An effort to keep the bud a bud, not let it bloom, not let it live
Towards its own death.

چگونه هنگام نشستن بر روی الاکلنگ وضعیت خود را وسط زمین و هوا حفظ کنیم؟

2011-06-25T12:06:00.000-07:00

یک الاکلنگی هست، که یک سرش پز دادن هست، و سر دیگه‌ش تواضع.
همه‌مون هم یا توی آسمونا سیر می‌کنیم، یا نشستیم کف زمین پامون داره می‌خوره به ماسه‌های زیر پامون.

بوی گل میاد

2011-06-21T11:21:00.000-07:00

رشته‌ی درسی خوب رشته‌ای هست که بعد از چند ماه که ازش غفلت کردی و پیش خودت فکر کردی زندگی مهم‌تر از این چرت و پرت‌ها و خیال‌پردازی‌هاست، به محض این که مطلبی مربوط بهش رو می‌خونی دلت هوای خونه می‌کنه و می‌بینی که در خونه به روت بازه.
رشته‌ی من همیشه در مراجعه‌ است!
چه این‌ور دنیا باشم میون این همه مصیبت و خاطره‌های حواس‌پرت‌کن، چه اون‌ور دنیا وسط کتاب‌های درسی‌ و غیردرسی‌م.

***
شاعر "باز باران با ترانه" به جهان‌بینی خیلی عمیقی رسیده بوده ها، توجه کنید:
اندک اندک، رفته رفته، ابرها گشتند چيره
آسمان گرديد تيره.
بسته شد رخساره ی خورشيد رخشان
ريخت باران، ريخت باران.

بعد چند خط آخر شعر اشاره می‌کنه به شگفت‌انگیزترین مسأله‌ی دنیا:

« - بشنو از من. کودک من!
پيش چشم مرد فردا،
زندگانی - خواه تيره، خواه روشن -
هست زيبا، هست زيبا، هست زيبا»

Life Is Wonderful

آداب گودر، وبلاگ و دیگر شبکه‌های مجازی

2011-05-08T21:58:00.000-07:00

یکی باید برای همه‌ی ادمهای فعال فیس‌بوک و گودر و وبلاگستان و کلا فضای مجازی توضیح بده که:
جواب شعر رو با شعر نمی‌دن،
جواب عکس رو با عکس،
جواب داستان رو با داستانک،
جواب متن گلایه‌آمیز رو با گلایه‌های بیشتر.
نمی‌دن کلاً آقا جان، نمی‌دن.

استثناهای این قضیه انقدر کمه که به نظرم به طور کلی سعی کنید از این کار اجتناب کنید و به این فکر نکنید که الان این مورد استثناء هست.

Two Molecules

2011-04-28T09:46:00.000-07:00

It's the concept that irritates
that you can meet it in the street everyday
among the piles of garbage by the florist
next to the homeless man that looks through them at night
and in the penthouse of a skyscraper of million dollars.

It's the concept that as you walk
among the myriad of men,
holds you back. Holds you back to look.
You look, and down there, down the woods,
down the frosty sidewalk, down the main road of town,
you meet with it face to face.

It's not that of an individual I celebrate
it's that of the trashy sluts and fake intellectuals both,
it's the repetitiveness, that you come by it on and on.
It's wider, greater than that. It will not die with the thunderstorm,
will not die with the earthquake in Japan, not die with guns,
not die at all even if two molecules of it evaporate in the air.

2011-04-18T17:41:00.000-07:00

من هیچ ایده‌ای در موردش ندارم.

to die in a womb

2011-04-17T11:11:00.000-07:00

Give up so young? But then what to do with the rest of one's life!

test or taste?

2011-04-08T21:58:00.001-07:00

بفرمایید شام به من یاد داد که ایرانیان ساکن انگلیس فرق بین کلمه‌ی تست به معنی آزمایش رو با کلمه‌ی تیست به معنی مزه نمی‌دونن.

پرروهای سر سفره

2011-04-03T21:39:00.001-07:00

مهمونی، ایرانی که باشه، هر جای دنیا هم که باشه، همیشه کسی هست که وقتی بشقاب ته‌دیگ میاد سر سفره، بشقاب خودش رو با اون عوض کنه.

Hard to resist your urges

2011-04-03T18:43:00.001-07:00

I want to buy a baby and eat it.

Following the Smoke of A Train

2011-03-30T21:49:00.000-07:00

To put these pictures together. But:
The train is already moved to the next station
What remains is a blurry image of your hand
This smoke in the air till you return
With your face gazing out the window
Searching for me.
Time and time again I have been left behind
Today it is time for the birds to prey on my carcass.

Sometimes these English words, this alphabet
Seems lacking in dots. Letters that are so perfectly tied
To these linear, these circular lines.
And then a dot!
A separate existence. So imperfectly left out,
This hanging remnant of a shadow that is long departed.
Somebody hung their coat on this dot,
This small ‘i’, with a coat, this man running in the rain,
Afraid of his own shadow, afraid of that hanging coat.

No one wants to see what is left of the last herd,
The herd that died waiting for a shepherd to show up
From amid the bushes.

The English wholeness. My homeland never a whole.
My alphabet, our ancient wisdom, a set of dots and lines,
Lost in space. Each following the remnants of a missing face.

Nothing Gold Can Stay

2011-03-29T23:09:00.000-07:00

نفهمیدیم از کجا اومد. کی اومد. به کجا رفت. وقتی چشم باز کردیم و فهمیدیم نابغه‌ای بوده، مدتها بود که از رفتنش گذشته بود. تا سال‌ها غصه خوردیم. یک شب وقت خواب، یادمان به قمری‌ای افتاد که صبح‌ها پشت در بالکن می‌خواند.

یک شب وقت خواب، نگاه کردیم به گذشته‌ای که چند سالی از آن بیش نگذشته بود.
از باد می‌ترسیدیم. از آب و از عمق استخر. از مدرسه که برمی‌گشتیم با دوست کوچولوی سفیدمان، دستش نرم بود. همیشه دستش توی دستان من بود. موهایش قهوه‌ای بود. من همیشه دوست داشتم پوست سفید و موهای روشن داشته باشم. او آن چیزی بود که من نبودم. او نیچه را شیئی تصور می‌کرد. من آن زمان مسخره‌اش می‌کردم. امروز می‌بینم دلیلی ندارد کسی در زندگی این همه آدمهایی را که آمده‌اند و رفته‌اند و حرف مفت زده‌اند و تو را در تونلی بس عمیق و پر آب گرفتار کرده‌اند بشناسد و طوری هم بشناسد که گویی با هم می‌رفته‌اند و می‌آمده‌اند. من هم نیچه نمی‌شناختم. فقط اسمش را شنیده بودم و قصد ندارم روزی بیشتر بشناسمش. از دست داستان‌نویس‌ها و شبه‌فیلسوف‌های غمگین خسته شده‌ام. تمام نمایشنامه‌های دنیا آخرشان با خودکشی تمام می‌شود. باید توی دنیا قانونی باشد ضد چاپ داستان‌ها و کتاب‌های غمگین. باید این غم را از بین برد. معنی ندارد. رامونا هیچ‌وقت غمگین نبود. نیکولا کوچولو همیشه خوشحال بود. چرا رواج غم؟ کاش استادم با افتخار نمی‌ایستاد جلوی کلاس بگوید خودم هم تازه متوجه شدم تمام نمایشنامه‌هایی که این ترم برایتان داده‌ام بخوانید تراژیک هستند. کاش انقدر فکر نمی‌کرد این کار باعث می‌شود جذاب و نابغه جلوه کند. کاش حداقل این‌ور دنیا خبری از این آدم‌ها نبود. دلیلی ندارد خدا مرده باشد. خدا داستانی‌ست که یونانی‌ها سراییده‌اند و داستان‌ها همیشه کنار داستان‌های جدیدی که می‌آیند می‌مانند. داستان‌ها که عمر ندارند.

دخترها را دوست نداشتم. تا مدت‌ها فکر می‌کردم از دخترها بیزارم. یک شب قبل از خواب فکر کردم. به آن روزهای مدرسه رفتن. به احساس امنیتی که با نشستن کنار آن همه دختر پاک و بی‌حسرت به من دست می‌داد. مثل حسی که توی سینما داریم. مثل نشستن در یک فضای دربسته که کسی اجازه‌ی ورود به آن‌جا را ندارد. حس امنیت و بی‌دغدغگی. یک عالمه دختر هم‌شکل توی مقنعه‌های کج و کوله. غم بود. اما کم بود.
یادم افتاد که دخترها را جور خاصی دوست دارم. دخترها را، آن‌هایی‌شان را که فکر نمی‌کنند چون بزرگ شده‌اند باید بچگی را کنار بگذارند، آن‌ها را می‌پرستم. کنارشان که هستم باری بر دوشم نیست. نباید مواظب حرفهایم باشم. آن‌ها هم مثل من هستند و همیشه از دهانشان چیزهایی در می‌رود که نباید برود. آن دخترهای سفید و نرمالو با پوست‌های آلوئه‌ورایی. آن‌ها را دوست ندارم که ادای دخترهای تخص را درمیاورند و دوست دارند همه متوجه حضورشان بشوند. آن دخترهایی که پشت عینک قایم هستند را دوست دارم. آن‌ها که عینک ندارند اما پشت یک چیزی قایم هستند. آن‌ها که تحقیر شده‌اند و آن‌ها که می‌دانند از تو کمتر می‌فهمند. آن‌ها که تو را نمی‌بینند و نیز آن‌ها تو را می‌پرستند و آن‌ها که تو را چون گردنبندی قدیمی در صندوق فلزی زیر تخت خواب دوست دارند. آن دخترهای ناز و نرمالو و آن دخترهای نه چندان نرمالو که سبک‌بال روی زمین چون آهو می‌پرند و یک شب این‌جا هستند، یک شب آن‌جا.

آه، آن روزهای رنگین. آه، آن روزهای کوتاه

لذت زندگی

2011-03-27T19:23:00.000-07:00

وقتش رسیده که با خودم کنار بیام. می‌خوام حرفامو رک بزنم. روراست باشم با خودم.
من بزرگترین تفریح‌م مسخره کردن آدم‌هاست. توی دلم. همراه با بقیه. هر جایی که دست بده. بزرگترین لذت زندگی‌م رو وقتی می‌برم که کوچیکی یک آدم دیگه رو به رخش می‌کشم یا می‌کشن.
البته این یک شمشیر دو سر است که در دست من است. و چیزی که عوض دارد گله ندارد.
هیجان‌انگیزترین تفریحات در مقابل این تفریح که غنی‌کننده‌ی روح است سر خم می‌کنند.

Grace in the Restaurant

2011-03-24T22:26:00.001-07:00

Grace: "What? I'm only doing it to get free appetizers. I've done a lot worse for a lot less."
Will and Grace S06E09

خواننده‌ی شرقی غربی

2011-03-24T11:21:00.001-07:00

داشتم آخرین نامه‌ی استادم راجع به یکی از شعرهای جدیدم رو می‌خوندم. یک جایی‌ش نوشته که چون رابطه‌ی راوی شعر با زن توی شعرم مشخص نیست، شعرم حالت سرد و دوری پیدا کرده.

به ذهنم رسید که من این احساس سردی رو راجع به یک سری شعرهای کانادایی دارم. شعرهای کانادایی به رابطه‌ی شخصیت‌ها و اشیاء شعر با همدیگه و با راوی می‌پردازن، در حالی که شعرهای فارسی‌ای که من می‌پسندم اغلب خیلی تمرکز روی این روابط ندارن. بلکه به جاش تصاویری بهم می‌دن که باهاشون هم‌ذات‌پنداری می‌کنم.
یعنی می‌خوام بگم که شاید -فقط شاید- خواننده‌ی کانادایی دنبال این هست که ببینه بقیه‌ی آدم‌ها چه مدل روابطی با هم دارن توی شعر و شخصیت‌ها چگونه به هم پیوند می‌خورند، در حالی که خواننده‌ی ایرانی دنبال این هست که خودش رو توی شعرها جا بده و جملاتی پیدا کنه که وصف حال خودش باشه.
این تفاوتی که به ذهن من رسید خیلی جای بحث داره، اما ممکنه یعنی درست باشه حدسم؟ علتش می‌تونه این باشه که کانادایی‌ها به طور نرمال درگیری کمتری در طول زندگی‌شون داشتن با اطرافشون و ایرانی‌ها بیشتر درگیر جنگ و بدبختی و فساد بودن؟
اصلا تصور نکنید که این مقایسه‌ای که کردم پیش‌فرضش این هست که شعرهای فارسی راجع به جنگ و بدبختی هستن اغلب.. نه، نه، اصلا و ابداَ منظورم این نیست. نحوه‌ی خونده شدن شعر توسط مخاطب ایرانی و توسط مخاطب کانادایی رو دارم با هم مقایسه می‌کنم، نه محتوای خود شعرها رو. محتوای شعرها می‌تونه هر چیزی باشه.. خوانش ما چطوریه؟
آیا اغلب دوست داریم خودمون رو توی شعرها جاسازی و پیدا کنیم؟ آیا خواننده‌ی کانادایی یا کلا غربی ترجیح می‌ده به جای پیدا کردن خودش توی شعرها، با مردم و اقشار دیگه‌ی دنیا آشنا بشه؟
ایا برای همین هست که خیلی از علوم انسانی و طبیعی از قدیم از شرق به غرب رفتن؟ یا این که این روند حرکت از شرق به غرب خودش علت وجود این تفاوت در سلیقه‌ی خواننده‌ی شرقی و غربی هست؟

عیدتان بی‌میمون باد

2011-03-20T04:59:00.001-07:00

سالی که گذشت، مهم نیست که گذشت.. هیچ فرقی با سال‌های قبل و بعد نداشت و نخواهد داشت.
یک سال گهی بود میان گهی از سال‌ها.

عکس‌های قدیمی زشت

2011-03-15T09:11:00.000-07:00

این دخترا هستن که وقتی عکس ۳ سال پیششون رو توی جمع در میاری نشون بدی میگن "اه اه اینو نذار کسی ببینه"؟
یه قانون کلی‌ای وجود داره که می‌گه این آدما هنوزم همون قدر زشتن.
مثلا اگر ۳ سال پیش سایه‌ی اکلیلی می‌کشیدن پشت چشمشون و الان دیگه اکلیلی مد نیست و به نظرشون میاد که اون موقع زشت بودن و الان دیگه زشت نیستن، الان هم صد درصد یه چیز مشابهی استفاده می‌کنن که باعث می‌شه همچنان به همون اندازه زشت باشن.

YES! That IS discrimination against the otherwise located!

2011-03-10T19:58:00.000-08:00

"Sheldon-robot : Can you tell me the specials this evening?
Penny: Sheldon, I’m not waiting on you.
Sheldon-robot: Obviously. I don’t even have water yet.
Penny: Because you’re not here.
Sheldon-robot: That’s discrimination against the otherwise located!"

Big Bang Theory S04E02

Just because I'm not there doesn't mean I don't need to be noticed.

Cryku

2011-03-03T21:54:00.000-08:00

This is the most amazing poetry blog I have seen on the net. Not just the poems, or the "laconic hyperboles" as suggested by the author, which are sometimes perfect, but the whole layout.

Everyday

Today is different
I had it all planned out but
now I'm not so sure

randomly appeared of course

Jokes & Laughters

2011-03-03T18:59:00.000-08:00

With a joke, it's not what is said, it's who says it.

حسنی

2011-02-17T18:05:00.000-08:00

شعری از من‌ ِ ۱۷ ساله

من را
مجازات کرده‌اند

حسنی بیا دوباره
دوست های واقعی بشویم
و زنگ تفریح که می خورد
دست هم را بگیریم

و بعدتر
با هزار ناراحتی
برگردیم توی کلاس

بیا دوباره
اول سال که می‌شود
به هم بگوییم
"میای با هم دوست بشیم؟"

حسنی
پاره‌ی تنهای من
سر زنگ املا
خنده‌هایت
صدای معلم را قورت می‌داد
و من دیکته‌هایم همیشه کم می‌شد.

من
باید صد بار
از روی
"من قول می‌دهم دیگر تنبلی نکنم"
بنویسم

اما
هنوز هم
دلم می‌خواهد
از صبح تا شب،
از شب تا صبح،
تنبلی کنم.

چرا همیشه
قشنگ‌ترین کارهای دنیا
جرم محسوبند

حسنی من را مجازات کرده‌اند،

بیا با هم از مدرسه فرار کنیم.

نکته: حسنی همان است که جمعه‌ها به مکتب می‌رفت.
اما علاوه بر این، اون زمان یه پسره بود توی پیست اسکیت پارک ساعی به اسم حسن، از مربی‌های خیلی جوون اون‌جا بود. من ازش خوشم میومد. فکر کنم یه ربطی به نوشتن این شعرم داشت

فقط احمق‌ها ۲۵ بهمن عاشق هستند

2011-02-15T11:53:00.000-08:00

ببخشید دیگه.. مجبورم بیام برینم به اینایی که دیروز تو تهران پا شدن رفتن ولنتاین جشن گرفتن وسط اون شلوغی‌های ۲۵ بهمن.
معذرت می‌خوام دوستان، اگه ولنتاین گرفتین ریدم بهتون.
حالا می‌گیم اینایی که چند قرنه در خارجه زندگی می‌کنن دیگه کاری با ایران ندارن. شما که وسط ایران هستین چرا؟

سهم ما از شهرمون

2011-02-13T10:16:00.000-08:00

اگر خونه‌ای دارید که از عهده‌ی تمیز کردنش به تنهایی، یا به کمک افراد خانواده‌تون، برنمیاید، و مجبور هستید کارگر بگیرید که محل زندگی شما رو تمیز کنه، بدونید که دارید بیشتر از سهمتون زمین رو اشغال می‌کنید.

درسته که آدم در بقیه‌ی موارد زندگی کار رو به کاردان می‌سپره، ولی این یک مورد به کاردان احتیاج نباید داشته باشه. هر آدم سالم و جوونی باید بتونه از پس تمیز کردن زیر خودش به تنهایی بر بیاد.

تبصره: اگر مریض یا خیلی پیر هستید، این قانون شما را در بر نمی‌گیره.

What really happened in one-third of a second..

2011-02-12T11:08:00.000-08:00

The bell rang in my head
I thought it was you
ringing the bell to my home;

But you're not here
and you can't come to visit me.

Boundaries of Murder

2011-02-10T19:43:00.000-08:00

How sad are you darling
How betrayed are you child
Did they set foot on your ground
And make you miserable darling child?

Are you coming from a house of tortures
Your past memories all filled with a savage captor;
Every morning they woke you up with the smell
Of fresh cookies brought by your torturer, your captor?

When are you going to leave that hand
Move beyond and past the tight grasp
That at first protected you such from all
And none now except his hand grasping you hard?

Life stops not at intervals, but at nights,
When your prison guard sleeps for long and deep
Remember his smile you once kissed and cherished,
And prepare him for a never-ending journey deep into the night.

Audience

2011-02-04T17:43:00.000-08:00

I write in English, I'm surrounded by the English-speaking, and yet, I write for an Iranian audience.
My themes are not English, they remain still intensively eastern.

فرار از قاهره

2011-01-31T18:26:00.000-08:00

دولت کانادا -و خب طبعا خیلی دولت‌های دیگه مثل دولت فرانسه- کمک کرده که یه سری از کانادایی‌های مقیم مصر بتونن با هواپیما از قاهره خارج بشن و به خاک کانادا برگردن. اون عده‌ای‌شون که برگشتن تعریف کردن که صدای شلیک گلوله می‌شنیدن و ممکنه آب و برق قاهره قطع بشه و غیره.
خون‌شون که صد در صد از مصری‌ها رنگین‌تره، چون پاسپورت کانادایی دارن. اما سوالم اینه که وقتی داشتن از قاهره خارج می‌شدن و می‌دیدن که رفقا و هم‌محله‌ای‌های مصری‌شون مجبور بودن بمونن توی همون خاک و خل و با مشکلاتی که اونا به راحتی می‌تونستن ازش فرار کنن، دست و پنجه نرم کنن، چه حسی بهشون دست داده؟

Leila Baradaran Jamili on "Joyce"

2011-01-29T10:36:00.000-08:00

"Some Persian words are used throughout the text [Finnegans Wake]. Most of these words are basic Persian words used both in daily speech and in written texts. Thus, it gives not only a jolt of pleasure but also so much exquisite joy to the Persian reader. For example, in “Anna Livia Plurabelle,” Joyce successfully used three hundred and fifty river names. In a talk with Max Eastman about this chapter, he remarked on his use of so many river names, and said that he [Joyce] “liked to think how some day, way off in Tibet or Somaliland, (or even in Persia) some boy or girl in reading that little book would be pleased to come upon the name of his or her home river.” The Anna Livia chapter includes the name of Persian river “Arras” or Rud-e Aras in the north-west of Iran."

From here

فریب زبان

2011-01-26T21:53:00.000-08:00

چند وقته می‌خواستم راجع به این قضیه بنویسم که چطوری کلمه‌های انگلیسی برام همون مفهومی رو که کلمه‌های فارسی دارن ندارن. یک کتابی رو برمی‌داری و می‌خونی و پر از کلماتی هست که معنی‌شون رو می‌دونی اما هیچ تصویری ازشون توی ذهنت نمیاد موقع خوندن‌شون. ممکنه کتاب پر از توصیف مناظر و چهره‌ی آدمها و لباس‌هاشون باشه، و شما احتیاج دارید که بعد از خوندن هر جمله برای تصور کردن اون منظره یا اون آدمه با اون چهره و لباس خاص، چند لحظه مکث کنید و توی ذهن‌تون اون توصیف رو به تصویر در بیارید.

فرض کنید رفتید وسط یک جنگل خیلی قشنگ سرسبزی ایستادید. ناگهان یک رودخونه می‌بینید. اگر کنار دوستهای انگلیسی‌زبان‌تون باشید، اولین چیزی که به زبان میارید این هست:

What a blue river!

اما ذهن‌تون بر خلاف این فریبی که زبان‌تون می‌خواد بده شنونده رو، داره برای خودش فکر می‌کنه:
عجب رودخونه‌ی آبی‌ای!

برای ما تصاویر دنیای بیرونی همیشه به زبان مادری‌مون در دنیای درونی‌مون نمود پیدا می‌کنن.

و امشب نویسنده‌ای لهستانی رو پیدا کردم که این فکرهای من رو خیلی خوب شرح داده:

"The words I learn now don’t stand for things in the same unquestioned way they did in my native tongue. “River” in Polish was a vital sound, energized with the essence of riverhood, of my rivers, of my being immersed in rivers. “River” in English is cold--a word without an aura. It has no accumulated associations for me, and it does not give off the radiating haze of connotation. It does not evoke." (1989, p. 106)

Eva Hoffman - Lost in Translation

با خط دوم اشک ریختم.

زاینده‌رود
رود خشکید
گلنارو آب برده
توی رودخونه شنا کردیم
سنگ پرت کردیم وسط رودخونه
سفیدرود
جاجرود
رود زلال

In Praise of Redefining Oneself

2011-01-21T21:48:00.000-08:00

I was reading this article in The Independent when I suddenly realized what's bothering me so much about America. Yes, America, not Quebec where I currently live in.

What's bothering me is that America is already so defined that everything in it is, was, will be: "Europe is a far more exciting place to live than America at this point in history. That's because while America has largely defined what it is and what it stands for, Europe is in the process of self-definition."

Meanwhile, Iran has changed so tremendously over the past decades that you never know what will become of it tomorrow. You can wake up one day and see that the whole street is in turmoil, or is turned upside down. This change is not necessarily good, but it makes living there more exciting. You open your eyes to a daily struggle every morning.

This is true about Europe too. The article makes a very good comparison:
"Now imagine I'm holding before you an American map. It's looked just that way for some time and is likely to do so for some time into the future. Imagine a European map from pre-1990, with the Soviet bloc in red. Now look forward to what this same map will look like in 2010 with the new entrants to the EU. Europe, in short, hasn't even decided yet where its borders begin and end."

The mentioned argument can be applied to Quebec too. This province has long wanted to be separated from Canada, and has been witness to Quiet Revolutions in the previous century. Its changes are not as massive as Iran's or Europe's, but it certainly has more excitement to it than the rest of Canada or America.

This can be true of human beings too, and is not limited to geographic formations. In life, I find those people more interesting that are constantly in a state of redefining themselves (this must be a concept touched upon by philosophers previously). People with strictly held beliefs, people with ideas that are so sacred that are unlikely to ever change.. they repel me.

What Could Kill You

2011-01-20T13:14:00.001-08:00

You would not die from having no paintings
From having no statues to look at
From having no magnanimous pieces of architected edifice
From having no photographs of your memories long past

But you would certainly die without music
and poetry
and words put into melody

Inspiration would still be there too
it could arise from the views
the humans
the madmen

not the picture,
but the picturesque land.

P.S. All this does not make the other arts less worthy
but
to be honest
it kind of does.

Ivy on the Brick Wall

2011-01-16T18:19:00.000-08:00

I thought I was a girl of a thousand lands,
vaster, a million lands.
I traveled far and deep into the winter
and found myself a girl without even one
place to call mine.

Maybe if I could buy a house
in a secluded part of town
grow plants in its garden
and water them every morning,
maybe then I could call that place mine,
and with it a whole town,
a whole city,
a whole country would rise to meet and salute me:
"Welcome foreigner! Welcome to your home!"

City

2011-01-16T16:28:00.000-08:00

I don't see why you would leave that sonuvabitch!

نامه‌های مهم یک شاعر خیلی مهم‌تر

2011-01-08T20:49:00.001-08:00

از خودم شرمنده هستم. این‌همه در تلاشم یه روزی آدم معروفی بشم، بعد همه‌ی آدمای معروف رو که نگاه می‌کنی می‌بینی ازشون یک عالمه نامه‌های مهم و پر از نکته‌ی مربوط به رشته‌شون -ادبیات، فیلم، نقاشی- بعد از مرگشون چاپ شده و اون نامه‌ها رو بعدها توی بیوگرافی‌شون میارن.
من اگر روزی معروف بشم، وقتی که بمیرم تنها نامه‌هایی که ازم پیدا می‌کنن مربوط به شام و ناهاری ئه که پختم و کیکی که عصر از خواب پا شدم درست کردم و خرید سبزی و شیرینی‌ و پنیری که آخر هفته رفتم.

Moins Pénible au Soleil

2011-01-06T18:35:00.000-08:00

"Emmenez-moi au bout de la terre
Emmenez-moi au pays des merveilles
Il me semble que la misère
Serait moins pénible au soleil."

"Take me to the end of the world
Take me to the country of wonders
It seems to me that misery
Would be less painful under the sun."

Emmenez-Moi - Charles Aznavour

Surely he hasn't been to Iran.

جالبی‌ش اینه که شارل آزناوور تهران هم اجرا داشته برای فرح. فکر کنم دور و بر سال‌هایی که گلی ترقی تهران نوجوونی می‌کرده و کلاس رقص پیش مادام چی‌چی‌ها می‌رفته.

احتمالا اون زمون دردها توی آفتاب تهران محو می‌شدن.

I Am My Own Queen

2010-12-27T12:44:00.000-08:00

I don't understand why my silly sister wants to spend Christmas with "family". I have no idea why she wants to suffer days and days of sitting idly together with "family", doing nothing but eating and watching TV. What's so fun about having others prepare your meals for you and make you feel useless? What's so fun about surrendering the control over your holiday plans to "family"?

I do not understand her. For me, there are only a handful of people in my "family" that I would actually want to sit together with and have a cup of tea.

My sister though? She is a fan of extended holiday trips.. long, long hours at their houses, pretending to laugh at every silly little detail of their superficial, moronic lives. She is not superficial herself, at least most of the times she is not. But she's not bothered by wasting her time among superficial people either. What's up with that?!

I guess I'm just getting so used to spending time alone.. I guess I'm not able to deal with meaningless people in my life anymore.. I don't care about the small talk I have to make with you.. I don't care about you, why should I? We have nothing in common. This living in exile has made me a loner. I don't enjoy company of the people anymore. The number of my friends drops every day. I feel like I will never be able to "happily" live in the same house with other people again. I'm so used to being alone and it's nice. But disaster arrives when other people want me to mingle.

I guess I'm just not ready to give up being the only queen of my own apartment.

I wrote this to remind myself that I prefer the day-to-day life I have: waking up early, going to interesting and challenging classes, thinking about my life: what will become of me, what will I become, what, what?

That's the kind of life that I enjoy. And I do not regret a second of it and I've never wished I could instead be living under the same roof with my parents and their endless meddling. I'm not a family person. I'm just simply NOT. And I will never understand what my sister is always complaining about, why she is always wishing to live with "family", to have less to study, to be less challenged..

Sunny Dreams

2010-12-15T19:13:00.000-08:00

Summer stretched its legs
Over my warm body.

The cold will not kill you today --
Maybe tomorrow.

In the morning they will pull out
The remains of you
from under the pile of snow.

Black pigeons have lived on top of you for a night,
Have left brown souvenirs,
Have made your flawless existence
Defective.

2010-12-11T12:49:00.000-08:00

چطوری می‌شه توی این سال‌ها هنوز هم شعر عاشقانه‌ای گفت که آدم رو بلرزونه؟
این سه خط رو آخه چی کار کنیم؟

And everywhere that spacious blue:
I woke, and lying next to you
Knew all that I had dreamt was true.

Richard Davis

صبح‌شو کانادا؟

2010-12-09T21:02:00.001-08:00

دوست دارم توی کشور خودم زندگی کنم برای این که اگر یک روزی اینجا، وبلاگی مثل صبح‌شو راه بندازن ملت کانادایی، من قیافه‌ی هیچ‌کدوم از آدمهای توش رو نخواهم شناخت و دیگه یکی از تفریحام گشتن توی عکساش و پیدا کردن قیافه‌های آشنا نخواهد بود.
هر چند که تقریبا تمام کسانی که آشنا در اومدن بین این همه عکس، خارج می‌شینن خودشون.

2010-12-09T18:55:00.000-08:00

ژانر: این وبلاگرای دانشجوی تازه مهاجرت کرده به کانادا

نکته:‌هیچ‌کدوم از ونکوور نیستن

Cohen in the Shower

2010-12-07T09:20:00.000-08:00

Playlist Name:

L. Cohen in the Shower

- A Thousand Kisses Deep
- Suzanne
- A Thousand Kisses Deep
- The Future

لپ‌تاپ مستشار

2010-12-04T09:07:00.001-08:00

عاشق این تیکه‌ی قهوه‌ی تلخ شدم که مهران مدیری و امیر مهدی ژوله برای حل کردن مشکل بزرگی توی فیلمنامه، که حل نشدنش به بقیه‌ی فیلم لطمه می‌زد -یعنی تموم شدن شارژ باطری لپ‌تاپ مستشار- به جای این که کلی ژانگولر بزنن، راست‌راست با پررویی تمام یه باطری لیتیوم دوبل اضافه انداختن تو جیب بولوتوس.

طنز و مسخره‌بازی در حد اعلی.

این مشکلی هست که لابد همه بعد از تموم شدن شارژ باطری لپ‌تاپ مستشار کلی بهش فکر کردن و دغدغه پیدا کردن که چطوری می‌شه حلش کرد.
و مطمئنم اگر از روش‌هایی که به بقیه‌ی فیلم و اون برهه‌ی تاریخی می‌خورد استفاده می‌کردن که لپ‌تاپ مستشار رو دوباره روشن کنن، انقدر مهیج و ناب نمی‌بود.

پشت هر شاهنامه‌ای زنی خوابیده یا نشسته

2010-12-01T21:08:00.001-08:00

به‌به! آدم کیف می‌کنه. در نوشته شدن شاهنامه توسط فردوسی هم زنی نقش اصلی رو داشته. این‌طور که می‌گن برای درآوردن پول جهیزیه دخترش دست به قلم برده.

According to Nezami, Ferdowsi was a dehqan (landowner), deriving a comfortable income from his estates. He had only one child, a daughter, and it was to provide her with a dowry that he set his hand to the task that was to occupy him for more than 30 years.

لینک

The Pictorial

2010-11-30T17:26:00.000-08:00

A tiny nothing
Swimming in a world filled with nothings
Raving nothings
Nothings that know hunger
Nothings that know speed.

A black hole.
On a white canvas that
From far, far away
Looks blue.

Ceci n'est pas une pipe

2010-11-27T11:06:00.001-08:00

چرا نقاشی رئالیست کار عبثی نیست؟

Wall Memories

2010-11-20T08:32:00.000-08:00

That's my life
Hanging on the wall..

شعر سخت

2010-11-16T20:30:00.000-08:00

زبان شعر گفتن به فارسی خیلی سخت‌تر از زبان شعر گفتن به انگلیسی هست. اگر بخوای به فارسی شعرهای خوبی بگی باید مثل اخوان ثالث باشی، باید به همون خوبی مسلط به همه ی فنون شعر فارسی باشی.
اما برای شعر گفتن به انگلیسی به این همه مهارت احتیاجی نیست. انگار زبان اونها آسون‌تر هست. اونا هم فردوسی‌های خودشون رو دارن که زبان قدیمی اسطوره‌ای داشته باشن، من از اونا به تنهایی حرف نمی‌زنم. انگلیسی مدرن رو در نظر بگیرید اصلاَ.
می‌شه به فارسی مدرن شعر گفت، اما می‌شی یک شاعر تقلیدی که فکر می‌کنه اگر مدام از گل‌واژه‌های باران و مهتاب و پدیده‌های روستایی استفاده کنه می‌شه مثل سهراب یا نیما.

شعر گفتن به فارسی سخته. من بلد نیستم. کمتر هم خوندم شعر به فارسی، کمتر در معرض‌ش بودم به طور جدی.

واقعاَ زبان‌ها با هم نه فقط در آواها و حروف و دستور فرق دارن، بلکه در یک بعد خیلی خیلی عمیق دیگه‌ای هم با همدیگه فرق دارن که از وصفش عاجزم. اما هر چیزی که هست، این بعد باعث می‌شه من احساس کنم فارسی خیلی زبان عمیق‌تری هست نسبت به انگلیسی و احساس کنم برای این که به قعرش برسی باید خیلی زیادتر از این حرفها زور بزنی؛ به سادگی تایپ کردن نیست، به سادگی خودکار روی کاغذ گذاشتن نیست.

برای همینه که به فارسی کم شعر می گم؛ نه‌این‌که ارزش زبان فارسی در نظرم پایین تر باشه: برای این که هیچ وقت مثل فردوسی نمیشم، یا مثل سهراب، یا مثل اخوان ثالث.

Melville once said..

2010-11-14T08:56:00.001-08:00

"I am a man who, from his youth upward, has been filled with a profound conviction that the easiest way of life is the best."

from Bartleby, the Scrivener by Herman Melville

2010-11-11T11:35:00.000-08:00

فورم اپلیکیشنه بعد از این که ازم پرسید شهروند کدوم کشور هستم، بهم گفت که گزینه‌ی زیر رو علامت بزنم اگر درست هست:
I have been a citizen of this country since birth

خیلی حس خوبی بهم دست داد.

A City's Survival

2010-11-03T22:39:00.000-07:00

We loved its highways
Its old smell
Its new smell
We loved its corners
Loved its traffic lights
Loved the lines of clothes off its balconies
The metric system used in its traffic signs
We loved its main streets
Its narrow paths
Its wide boulevards
We loved its cobblestone sidewalks
We loved its trees
Its lack of greenery too.

At a stone's throw away
Freshly brewed tea in the ever-boiling pot in the kitchen
Our cafes and restaurants
All the pieces of memories that we had put together in years -
They were there
Although in silence
It was more likely that we bumped into an old friend in the street
More so than bumping into a stranger we never intended to meet.

And the city slept at nights
People slept in their beds
People slept in the dark alleys behind the almost black garbage cans
In the morning they helped create traffic
In the afternoon, trying to escape it, they created it again and again.
People everywhere, in the cabs, on the bus, in the metro, in their cars, on their motorbikes
Smelling
Sweat, perfume sprayed over stinky clothes, urine.
The black fog over the city
Spread from south to north
Traveling over the mountain
We never questioned our mountain.

Highways got us lost
Streets did not smile at us;
An old dingy sprawling capital
of a faded archaic treasure growing westward,
eastward, upward,
trying to conquer all possible lands
that stuck in the swamp itself and survived orally only.

2010-10-25T19:29:00.001-07:00

یک لحظه وحشت وجودم رو فرا گرفت. اگه یه روز زمین به خورشید برخورد کنه چی؟

Nostalgia

2010-10-16T12:33:00.001-07:00

That day I heard:
Your footsteps walking by me!

Forever haunting us:
Nostalgia!

Many clouds filled the sky:
Stars blocked,
Paths forever past, behind.

The road that was one:
twisted into a thousand different roads!

My gaze:
Muted.
Reluctant to let go. Dim.

Abandon!
Till from the path behind
blooms an ivy road,
leading you back.

On seeing a doorman asleep on his chair

2010-10-13T18:25:00.000-07:00

Job Preferences:
One that I don't fall asleep on.

2010-10-11T10:14:00.000-07:00

وسایل ارتباط جمعی رو با خود ارتباط اشتباه نگیریم.
یکی نیستن به جان خودم..

See you (or somebody else) later!

2010-10-07T14:25:00.000-07:00

نمی‌دونم کی، کجا، چه سالی.. کسی که دیدنش از محالات بود -یادم نمیاد به خاطر دوری بود، یا به خاطر این که با هم هیچ صنمی نداشتیم- برای اولین بار آخر حرفهاش توی چت یا ایمیل بهم گفت:
‌See you later
و من با خوشحالی ازش پرسیدم: مگه قراره همدیگه رو ببینیم؟
بعد اون گفت که: منظورم توی همین اینترنت بود.
و من کاملا ناامید شدم.

دیدنش انقدر محال بود که الان اصلا یادم نیست چه کسی بود و کجا این حرف رو بهم زد. اصلا موندنش هم محال بود، چه برسه به دیدنش.

اون زمان‌ها نمی‌دونستم آدم‌ها می‌تونن بدون این که قرار باشه همدیگه رو به زودی ببینن، به هم وعده بدن که:
به زودی می‌بینمت!

خربزه و عسل

2010-09-27T19:50:00.000-07:00

با یه من خربزه و عسل هم نمیشه خوردش.

In Praise of an Apple

2010-09-21T15:05:00.000-07:00

What I owe the world
For raising me as I am:
Rebellious,
In love,
Ardent.

Upon that first bump on the road
Was a man, standing, with his arms open
To embrace me, and a whole gang of men
And women,
Behind him.

For me Adam is a cyclist,
racing for peace.
With such skills,
No-one would ever yield.
He keeps on riding along the world;

And yet: An apple,
An orange,
A pomegranate!
He stops pedaling.
Why wouldn’t I?

September Night Melancholy

2010-09-11T12:02:00.000-07:00

I dreaded losing my joyous
face, my safe happiness,
Each summer that went by my crooked nest.

Winters were a comfort; the cold, windy streets,
I would hide under their white bushes
With my boots on. Me. Me.

But spring, O, Spring!
When spring came,
Summer drew closer, you, summer, you, us. We -again.
How did it first get to this?
I opened my eyes and today was at my window.

Spring draws further,
You draw further,
I become a feather stuck to a tiny crack in the cobblestones of the street,
Trying, in vain,
To flee with the first autumn breeze.

بشقاب شرقی، بشقاب غربی، هر دو یه کوفتی‌ان

2010-09-07T12:41:00.000-07:00

هفته‌ی اخیر دو تا فیلم توی جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم مونترال دیدم. هر دو ماجرای زندگی زوج‌هایی که ۱۰ سالی از آشنایی‌شان می‌گذره و بوی خیانت می‌دن. اولی فیلمی فرانسوی، دومی نروژی-سوئدی.
هدفم بعد از ابراز وجود و فضل، اینه که بگم توی فیلم دومی که به طرز بارزتری توش خیانت زن و مرد به هم به چشم می‌خورد نکته‌ای خیلی توجهم رو جلب کرد:

برخوردی که اطرافیان زوج درگیر خیانت با اون دو داشتن.

همه‌ی اطرافیان به اون خانومی که بهش خیانت شده بود و می‌خواست شوهرش رو که سعی می‌کرد آرومش کنه بزنه، به چشم دیوانه‌ای نگاه می‌کردن که بلد نیست خودش رو کنترل کنه. اونا می‌دونستن که مرده به زنه خیانت کرده، و زنه ناراحت و عصبی شده. ولی بچه‌ش، و همسایه‌هاش، و همکارهاشون، همه وقتی فروپاشی عصبی زن رو می‌دیدن، بهش می‌گفتن خودش رو کنترل کنه. هیچ‌کس نرفت به مرده بگه گهی هست که تو خوردی که الان زنت این‌طوری عصبی شده.

از حق نگذریم، مرده بعدش خوب با زنه تا کرد، یعنی بعد از فروپاشی عصبی زنه، متوجه شد که مسئول این اتفاق خودش هست و رفت زنه رو به میل خود زن گذاشت توی یک آسایشگاهی که مدتی توش تنها باشه و روانش آروم بشه، اما من کاری با رفتار مرد فیلم ندارم.
اصلا کاری با اون زوجی که خودشون درگیر خیانت بودن ندارم.
من با اطرافیان این دو کار دارم. هیچ‌کدوم به مرده نگفتن تف به ذاتت که این کارو کردی با زنت. همه به زنه گفتن که به خاطر بچه‌هاش آروم بشه و به شوهرش حمله نکنه. زنی که از فیلم برمیومد قبل از اون اصلا عصبی نبوده و روانی نبوده و خیلی هم آروم بوده.

این مدل دنیای ماست. حالا چه بشقاب غربی سر میزمون باشه که توش سبزیجات و گوشت و سیب‌زمینی جدا جدا حرف می‌زنن، چه بشقاب ایرانی باشه که همه‌ی این‌ها با هم قاطی هستن و تازه برنج هم کنارش هست. +
آدمهای اطراف ما کسانی هستند که وقتی یک نفر کار زشتی در حق دیگری مرتکب شد، و دیگری برافروخته شد، به کسی که برافروخته شده می‌گن که خودش رو جمع کنه و آروم باشه، حتی اگر در خلوت بعدا برن به اونی که کار زشتی کرده تذکر بدن.

به آدم‌هایی که بهشون توهین شده، بهشون خیانت شده، بهشون بددهنی شده، اجازه بدین خشمشون رو به دنیا نشون بدن. این چرخه‌ای هست که چه شمای مادر، دوست، فامیل، معلم، ... بخوای متوقف کنی و از فرد برافروخته‌شده‌ی ماجرا خواهش کنی آروم باشه و خودش رو کنترل کنه، چه این سعی رو نکنی و بذاری روال طبیعی‌ش رو طی کنه، ادامه پیدا میکنه. چرخه روال طبیعی‌ش رو طی می‌کنه. خیلی ساده‌ست، هر کنشی واکنشی داره. اگر جلوی واکنش رو بگیرید، از جای دیگه‌ای بیرون می‌زنه.

A Love Song For Your Legs in Blue Jeans

2010-08-27T08:35:00.000-07:00

I harbor a love deep inside me
That bridges all the rivers,
And seas,
And oceans.

I met with you first under a highway bridge
Before that,
We had never been alone together,
Rather had been alone by ourselves.

There’s only one time
That you and I first meet;
Only one time
That you and I first breathe under a sunshine that lays its shadow over our communal roof;

Only once.
But I,
Will always come back to you,
A second time.

For ships, planes,
Trains, buses,
Submarines,
All sing a song to me that rises: come back.

نسل ما از یک سر دنیا داد می‌زنه به اون سر دنیا که ننه‌جون برام زن بگیر

2010-08-13T00:50:00.001-07:00

دقت کنید به
تفاوت نسل ما
و نسل باباهای ما

که ما، وقتی هم عاشق می‌شیم، وقتی هم همه چیز بر وفق مراده و دو طرف به یک اندازه هم رو دوست دارن و کسی آه و ناله‌ی عشق یک‌طرفه نداره که بکشه،
باز مجبوریم برای مدتی هم که شده،
فراق رو تحمل کنیم.

نسل باباهای ما،
تا عاشق می‌شدن، عاشق که نه، تا حتی اشاره می‌کردن که از یک دختری خوششون میاد،
می‌رفتن می‌گرفتنش می‌بردنش توی خونه کارشون رو می‌کردن.

دقت کنید
به
تفاوت
نسل‌ها.

نسل هواپیماها
و نسل
آغاز اتومبیل‌ها.

عکسهای تو

2010-08-07T15:29:00.000-07:00

ساعت ۳ نصف شبه.
دارم عکسایی که ریختی روی هارد اکسترنالی که تازه برام خریدی رو تماشا می‌کنم.
عکسای بچگی‌هات، عکسای مسافرت رفتن‌هات با هم‌کلاسی‌ها و مامانت اینا، عکسای خودت تکی، عکسای خودمون دوتا.

برام عکس یه دختر تپلی رو گذاشتی توی صفحه‌ی اول و زیرش نوشتی که اون یکی قل منه -یعنی که دوقلو هستیم-. یه دختر کوچولوی تپل مپل با چشمای گنده و متعجب و لب‌های ورچیده و طلبکار از دنیا.

مامان خوشحال توی عکسهاتو دوست دارم. برادر بزرگتری که یه چشمش به تو بوده همیشه و توی عکسها دستش رو انداخته دور گردنت رو دوست دارم. خواهر خوشحالت که از چشماش شیطنت روزهای اول عاشقی می‌باره رو دوست دارم.

تویی که توی همه‌ی عکسات این افتخار رو به آدم نمی‌دی که رو به دوربین لبخند بزنی رو دوست دارم. تویی که لبخندت کم‌یابه، تویی که سفید انقدر بهت میاد، شلوار جین انقدر به پاهای درازت میاد، موهای بلند تو هوا انقدر به چال روی لپت میاد رو دوست دارم.

تویی که یهویی اومدی و موندگار شدی رو دوست دارم.

2010-08-07T12:14:00.000-07:00

نمی‌دونم واللا .. امشب به این نتیجه رسیدم که اصن شاید به خاطر همین که خیلی به خودم اعتقاد دارم این همه با آدمها مشکل دارم. در حقیقت خودم رو بهتر از اون چیزی که هستم می‌بینم. آدمها خود واقعی‌ترم رو می‌بینن، می‌فهمن که دارم بیش از اون چیزی که هستم خودم رو دست بالا می‌گیرم.
راحت‌ترین روش اینه که بگم علت این مشکلم اینه که خانواده‌ای داشتم که همیشه ازم تعریف کردن و به نظرشون بهترین دختر در فلان زمینه و فلان کار بودم. خانواده‌ی من هیچ‌وقت رفتارهای منو نقد نکردن، یا خودشون هم بدتر از من باهام رفتار کردن و کار به داد و بیداد کشیده، یا سکوت کردن. هیچ‌وقت الگوی خوبی نداشتم در این زمینه. هیچ‌وقت به یاد ندارم مامانم دعوام کرده باشه به خاطر بی‌ادبی‌م یا رفتار زشتم توی جمع. مامان من خیلی من رو راحت بار آورده و اگر هم به نظرش چیزی بد بوده، گفته بچه‌ست بزرگ می‌شه یاد می‌گیره. من بزرگ شدم. یاد نگرفتم. در حقیقت بزرگ نشدم.
خب یه کمی حق دارم الان این مدلی در اومده باشم.
ولی یه کمی هم تقصیر خود خودمه.
فعلا بهترین کار اینه که تصمیم بگیرم هیچ‌وقت هیچ‌وقت بچه‌دار نشم چون با این وضیعتی که من دارم، معلوم نیست بچه‌هه چطور تربیت بشه.

2010-08-01T11:08:00.000-07:00

چند وقته به مردمی که نصف من سواد دارن اجازه می‌دم که توی جمع‌ها سر نخ بحث رو به دست بگیرن و به هر کجا که می‌خوان بکشونن‌ش و من می‌شینم گوش می‌دم. بعد اونا لابد ته دلشون فکر می‌کنن من یک آدم بی‌مایه‌ای هستم که هیچی نمی‌دونه و هیچ نظری نداره که بتونه ثابت کنه. خیلی لال‌مونی گرفتم. چند وقت که می‌گم در حقیقت چند ساله، تقریباَ از وقتی از تخم دراومدم و وارد دانشگاه و محیطهای بهتر از محیط دبیرستان شدم.
چرا منی که راجع به خیلی چیزها خیلی بیشتر از خیلی آدم‌ها می‌دونم، باید عاجز باشم از ابراز عقیده‌م؟ از بیان کردن خودم؟
می‌ترسم؟ می‌ترسم مخالفت کنم وجهه‌م به هم بخوره؟ مگه الان چه وجهه‌ی تحفه‌ای دارم؟ گول قیافه‌ی عاقل اندر سفیه‌شون رو می‌خورم؟
اعتماد به نفس‌م کم نشده ها.. توی دلم هنوز همون‌قدر به خودم اعتقاد دارم که توی هیجده سالگی‌م داشتم، اما نمی‌تونم به آدم‌ها نشون بدم که به خودم خیلی اعتقاد دارم.

Loneliness

2010-07-21T09:16:00.000-07:00

ویکیپدیا خیلی قشنگ توضیح داده که «تنهایی» چه وقت‌هایی رخ می‌ده و علتش چه چیزهایی می‌تونه باشه.
یک جایی هم اشاره کرده به خلاقیت ادبی که گاه حاصل «تنهایی» هست:

"In some people, temporary or prolonged loneliness can lead to notable artistic and creative expression, for example, as was the case with poet Emily Dickinson, and numerous musicians."

سرنوشت جودی ابوت

2010-07-19T12:16:00.000-07:00

کاش جین وبستر ادامه‌ی بابالنگ‌دراز رو هم می‌نوشت که می‌فهمیدیم جودی که بورسیه شد و اون همه با سختی درس خوند و داستان نوشت و امیدوار بود که نویسنده‌ی موفق و معروفی بشه و اون همه خورد توی ذوقش و داستان‌هاش رو رد کردن تا بالاخره یک بار قبولش کردن، بالاخره موفق و مشهور شد یا نه.
اصلا آیا امکانش هست آدمی که از یک جای غریب اومده، یک پرورشگاه یا یک کشور جهان سوم، نویسنده، شاعر یا کلاَ‌ هنرمند مشهوری بشه تو دنیا؟

Goodbye Lenin!

2010-07-18T13:31:00.000-07:00

"Up there, it was beautiful.. but far from home."

an old astronaut (now only a taxi driver)
Goodbye Lenin!

2010-07-13T11:52:00.000-07:00

می‌دونی کی می‌فهمم خیلی به هم نزدیک شدیم و توی هم فرو رفتیم؟
اون موقعی که داری از موضوعی حرف می‌زنی و وسطش چیزی رو مطرح می‌کنی و می‌گی "به قول تو.."، در حالی که اولین کسی که اون حرف رو زده خودت بودی و نه من.

2010-07-07T13:16:00.000-07:00

سردسته‌ی ژانرها
اینا که زیر پست وبلاگ یا نوت فیس‌بوک‌ت کامنت می‌ذارن:
مرسی از شر.
یا
بسیار زیبا بود. متشکرم.

2010-07-05T09:27:00.000-07:00

بالاخره یک روز با یکی از این ساندویچ‌فروش‌های مشتی و چاقال راسته‌ی خیابون نیلوفر و ستارخان دوست می‌شم و ته و توی فرمول سس سفید-قرمز کمی تند مخصوس سیب‌زمینی‌سرخ‌کرده‌شون رو درمیارم.

2010-06-30T00:49:00.000-07:00

تصور کن می‌خوای به یک نفر که فلان کتاب رو قبول نداره و به نظرش حرفهای کتابه چرته، ثابت کنی که کتابه درست می‌گه.
ابتدا مراجعه می‌کنی به همون کتاب و ازش نقل می‌کنی که: من بهترین کتاب دنیام.
سپس منتظر می‌شینی تا مخاطب‌ حرفت رو که به این محکمی تونستی ثابت کنی قبول کنه.
self-reference که می‌گن همینه دیگه؟

Leonard Cohen

2010-06-06T02:31:00.000-07:00

Famous Blue Raincoat

It's four in the morning, the end of December
I'm writing you now just to see if you're better
New York is cold, but I like where I'm living
There's music on Clinton Street all through the evening.

I hear that you're building your little house deep in the desert
You're living for nothing now, I hope you're keeping some kind of record.

Yes, and Jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear
Did you ever go clear?

Ah, the last time we saw you you looked so much older
Your famous blue raincoat was torn at the shoulder
You'd been to the station to meet every train
And you came home without Lili Marlene

And you treated my woman to a flake of your life
And when she came back she was nobody's wife.

Well I see you there with the rose in your teeth
One more thin gypsy thief
Well I see Jane's awake --

She sends her regards.
And what can I tell you my brother, my killer
What can I possibly say?
I guess that I miss you, I guess I forgive you
I'm glad you stood in my way.

If you ever come by here, for Jane or for me
Your enemy is sleeping, and his woman is free.

Yes, and thanks, for the trouble you took from her eyes
I thought it was there for good so I never tried.

And Jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear

Sincerely, L. Cohen

بارانی آبی معروف
لئونارد کوهن

ساعت ۴ صبح است، یک روز آخر دسامبر
برایت نامه می‌نویسم تنها تا بدانم که آیا بهتری
نیویورک سرد است، اما من محل زندگی‌ام را دوست دارم
نوای موسیقی تمام بعد از ظهر توی خیابان کلینتون به گوش می‌رسد.

شنیده‌ام که داری خانه‌ی کوچکت را در اعماق بیابان می‌سازی
تو اکنون برای هیچ و پوچ زندگی می‌کنی، امیدوارم یک‌جوری حسابش را داشته باشی.

آری، جین آمد پیش من، با طره‌ی موی تو
گفت که تو آن شبی که تصمیم گرفتی خودت را پاکسازی کنی
آن را به او یادگاری داده‌ای
ولی آیا هرگز پاکیزه شدی؟

آه، آخرین باری که دیدیم‌ت، پیرتر شده بودی
سر شانه‌ی بارانی آبی معروفت پاره شده بود
برای رسیدن به همه‌ی قطارها به ایستگاه رفته بودی
و عاقبت بازگشتی به خانه بدون لی‌لی مارلین.

و تو با زن من چون تکه‌ای ناچیز از زندگیت رفتار کردی
و وقتی او بازگشت، دیگر نخود هیچ کسی نبود.

من تو را می‌بینم آن‌جا با گل سرخ میان دندان‌هایت
یک دزد کولی لاغر دیگر،
جین حالا بیدار شده است..

به تو سلام می‌رساند.
چه می‌توانم به تو بگویم برادر من، قاتل من،
گفتن چه چیز در توانم است؟
گمانم دلم برایت تنگ شده است، گمانم بخشیده‌امت
خوشحالم که مانعی بر سر راهم شدی.

اگر روزی به خاطر جین یا به خاطر من، گذارت به این اطراف افتاد،
دشمنت در خواب است، و زنش بیدار.

آری، و ممنونم، برای خارشی که از چشمانش ربودی
من فکر می‌کردم تا ابد آنجا خواهد ماند، از این رو هرگز تلاشی نکردم.

و جین آمد، با طره‌ی موی تو در دست
گفت که تو آن شب که تصمیم گرفتی خودت را پاکسازی کنی،
آن را به او یادگاری داده‌ای.

با احترام، ال. کوهن

ایمان بیاوریم به آغاز تابستان سرد

2010-05-27T13:21:00.000-07:00

اگر این روزها تمام مدت آرزو می‌کنم که کاش بچه‌دار می‌شد بشوم و پدر خوبی بالای سر بچه‌ام می‌داشتم و خودم به بچه‌هه می‌رسیدم و حواسم بهش بود که خوشحال و خوشبخت باشد، اگر این روزها تمام فکر و ذکرم این است و با دیدن هر بچه‌ی خردسالی ذوق می‌کنم، اگر وبلاگ‌هایی که مامان‌ باباها برای بچه‌های تازه‌ به دنیا آمده‌شان می‌نویسند را می‌خوانم و حسرت می‌خورم، بدان که به خاطر این است که پدر بیش از اندازه دوست‌نداشتنی‌ای دارم.

آدم بدون قرمه‌سبزی هم ..‌ ؟

2010-05-26T07:53:00.000-07:00

یک بار مهندس خسته گناه بزرگی مرتکب شد و توی وبلاگش نوشت:
آدم بدون قورمه سبزی هم زنده می ماند.
نمی‌دونم آیا کسی همون موقع بهش اعتراضی کرد یا نه، ولی معتقدم دود کوچک پنداشتن قرمه‌سبزی، در آینده که این خورش به قدری در دنیا معروف شد که مردم شروع کردن به نوشتن درباره‌ش توی روزنامه‌ها و مجله‌های مطرح خارجکی و شرح دادند که چطور وبلاگ‌هایی پست‌های عدیدی‌شون رو به تعریف از این خورش اختصاص داده‌اند تا حالا و یا چطور وبلاگ‌هایی از اساس اسم‌شون رو قرمه‌سبزی گذاشتند، توی چشم خود مهندس خسته‌ می‌ره و نه من خواننده که خوندم این جمله رو و حرص خوردم.

2010-05-21T01:15:00.000-07:00

الوین استریت ۷۳ ساله، سوار بر ماشین چمن‌زنی‌اش، ۳۹۰ کیلومتر می‌رود تا به برادر ۸۰ ساله‌اش در ایالتی دیگر در امریکا، که به تازگی سکته کرده، سر بزند.
۱۰ سال است با هم حرف نزده‌اند.
جاده‌های هر دو فیلم دیوید لینچ که در این دو روز دیده‌ام انگار عین هم هستند. اما بزرگراه گم‌شده فیلم آدمی افتاده در سرعت است و داستان استریت درست برعکس آن.
دومی را بیشتر دوست داشتم.
Just what I needed
انگار یک قسمت من که حوصله‌ی این زندگی را نداشت ارضا شد.

شب‌ها اما فیلم‌های پرسرعت و موسیقی متن دیوید باوئی بیشتر می‌چسبند.
آهنگ لینک پیش خیلی خوبه، خیلی. دختره‌ی توی بزرگراه گم‌شده هم لقب سگزی‌ترین زن فیلم‌ها را به خود اختصاص می‌دهد، البته آن‌جایی که موهایش مشکی است.

2010-05-17T11:45:00.000-07:00

نرسیدن به تو باید خیلی درد داشته باشه. از اون دردهایی که هیچ‌وقت خوب نمی‌شن.
کافیه آ‌دم نگاهت بکنه که چطور دراز به دراز راه می‌ری و حساب همه چیز رو داری و برای همه‌ی کارهات می‌دونی دو-دوتا چهارتاست و نه پنج‌تا.
کافیه آدم به انگشتات نگاه کنه که چطور با ملایمت وقتی کاغذی دستت می‌رسه اون رو از گوشه می‌گیرن و حداقل مساحت رو اشغال می‌کنن روی کاغذ. کافیه آدم لرزش نامحسوس دست‌هات رو ببینه وقتی که با دقت کاغذ رو می‌خونی.
کافیه آدم عاشقت باشه تا دلش ریش‌ریش بشه وقتی اون‌طوری کیفت رو می‌گیری دستت و از عرض خیابون رد می‌شی و حواست هم به خیابون هست هم به کاری که بعدش قراره انجام بدی.
و بعدتر که با همون انگشت‌های تیز و محتاطت، وقتی که از عرض خیابون رد شدی، چونه‌ی من رو سفت می‌چلونی و صدام می‌کنی: پدسسگ

همیشه دو بار نگاه کن

2010-05-15T01:07:00.000-07:00

در نگاه اول، من خوشبخت‌تر از تو هستم. کسی را دارم که عاشقم است، دانشگاه بهتری که آن دور دورهاست با پردیسی سرسبز در کشوری دیگر، کشوری که با مردمش مهربان‌تر است.
من وقتی برای اولین بار از وطنم خارج شدم و در آسمان‌ها به سوی وطن از ما بهتران پرواز کردم احساس کردم بالاخره پرده‌ای را شکافتم. شاید تو هنوز آرزوی همچون روزی را داری که بنشینی توی هواپیما و بروی آن گوشه و کنارها؟ یک وقتی پراگ را دوست داشتی، می‌خواستی با عشق سابق‌ت بروی پراگ. شنیده‌ای که در تهران کافه‌ای به این نام ساخته‌اند؟‌ من وقتی برای تعطیلاتم برگشتم خبر را شنیدم.
ما وقتی بیرون می‌رویم، وقتی همه‌مان، ما دخترهای آن کلاس که برای من دیگر قدیمی شده، می‌رویم و دور میزی می‌نشینیم و کیکی می‌خوریم و بستنی‌ای، تو همیشه خیلی تنها هستی. می‌خندی و من زیاد درباره‌ی حال و روزت سوال نمی‌کنم؛ چون بیش از حد درک‌ت می‌کنم. می‌ترسم اگر نزدیک‌ت شوم آن خودی را پیدا کنم که سعی کرده‌ام از خودم پس بزنم و وانمود کنم وجود ندارد.
من هم توی آن شهر سرد در ینگه‌ی دنیا تنها بودم. ولی من این نگاه را ندارم. شاید هم دارم و خودم نمی‌دانم؟ می‌بینی؟ چشم‌های ما خیلی برای بقیه متفاوت با آنی هستند که خودمان هر روز در آینه می‌بینیم. نمی‌دانم متوجه شده‌ای یا نه؟ من هم آنجا خارجی حسابم، تو هم اینجا تا مدت‌ها خارجی خواهی بود. توی شهری که من به دنیا آمده‌ام، مردم خیلی با آن‌هایی که در شهرهای دیگر به دنیا آمده‌اند و به تازگی به شهر ما مهاجرت کرده‌اند مهربان نیستند. تو توی کشور خودت خارجی هستی و من توی کشوری دیگر. می‌بینی؟ سر و ته‌ش را که بزنی یکی‌ست. لابد می‌دانی این خارجی که می‌‌گویم فقط نکات غم‌انگیز ندارد و کلی خوشبختی هم درش هست، می‌دانی، مگر نه؟ تو مجبور نیستی هر آخر هفته بروی کسانی را ببینی که پدر و مادرت می‌خواهند. من هم آنجا تنها بودم، کسی زنگ نمی‌زد اصرار کند بیا به ما سر بزن. اگر هم می‌زد من خیلی راحت می‌‌گفتم نه و می‌ماندم خانه پشت این صفحه‌های مجازی و لابه‌لای کاغذهایم. من خیلی تنها بودم آن‌جا، وقتی هم برگردم تنها خواهم بود. خواهرم در این یک سال تقریبا به تعداد انگشتان دستش دوست پیدا کرد. من به تعداد انگشتان اشاره‌ی دست‌هایم هم دوستی پیدا نکردم. وقتی دیگران ابراز نگرانی می‌کردند که چرا هیچ دوستی نداری اینجا می‌گفتم برایم مهم نیست. می‌دانی، نه که مهم نباشد، اما حاضر نبودم با هر کسی به زور دوست شوم. دنبال کسی بودم که خیلی هیجان‌انگیز باشد و کلی زندگی‌م را زیر و رو کند. دنبال ایرانی نبودم، دنبال خارجی هم نبودم. برایم فرقی نداشت. دنبال کسی بودم که هیجان‌انگیز باشد و این هیجان را چه در ایرانی‌ها و چه در خارجی‌ها می‌شد پیدا کردم. اما راستش را بخواهی، اصل قضیه این نیست. اصل قضیه این نیست که من خیلی سخت‌گیرم و به راحتی با هر کسی دوست نمی‌شوم. خودت که دیده بودی اینجا، کسی لبخند بزند من دنبالش می‌روم. مساله‌ام آن‌جا این بود که علاقه‌ای نداشتم برای آدم‌های جدیدی وقتم را صرف کنم، احساس می‌کردم انقدر دنیای جدیدی که واردش شده‌ام بزرگ است و بی سر و ته که حالا حالاها قدم زدن در طولش زمان می‌برد. تصمیم گرفتم فقط آدم‌هایی را که واقعا برمی‌انگیزند شور و اشتیاقم را برای خودم بردارم. بقیه‌شان مال شما، بروید با هم عصرها کافه‌نشینی، یا بروید آبجو بخورید، یا بروید سالن ورزش دانشگاه و بدنسازی کار کنید. من اینجا نیامده‌ام دنبال دوست بیشتر، آمده‌ام دنبال کلمه‌های هیجان‌انگیزتر، کتاب‌های بیشتر، آزادی‌های بیشتر و نورهای عمیق‌تر. اگر این وسط دوستی هم به تورم خورد که دوستش داشتم، بهتان زنگ می‌زنم و می‌گویم بالاخره من هم یک دوست واقعی توی خارج پیدا کردم.
می‌بینی؟ ما خیلی با هم فرق داریم. من خیلی تپل‌تر از توی استخوانی هستم. خیلی سیاه‌سوله‌تر از توی سفید هستم. ولی گاهی وقتی کنارت می‌نشینم احساس می‌کنم ادامه‌ی خودم هستی، احساس می‌کنم تا ته وجودت را می‌توانم پیش‌بینی کنم و این اذیتم می‌کند. برای همین زیاد باهات حرف نمی‌زنم. برایت نگفتم همان اولین سال دانشگاه، قبل از این که با آن پسره دوست شوی، می‌دانستم روزی از او خوشت خواهد آمد؟ می‌دیدم نگاهت را که چطور بیش از اندازه مشتاق باور کردن است، احتیاج داشتی باور کنی کسی هست دقیقا‌ آن‌طور که از ده سالگی‌ات می‌خواستی؛ کسی که کتاب‌هایی را که خوانده‌ای خوانده است، متفاوت است، اهل هنر است، نقاشی‌هایت را آثار نبوغ‌آمیز می‌بیند.
این‌ها را گفتم که بدانی نگاه اول خیلی چیزها را پنهان می‌کند.

2010-05-11T22:58:00.000-07:00

At least we are in the same city and that's perfection.

2010-05-10T06:53:00.000-07:00

Turns out all I needed to feel better was to go to the bathroom, turn on Damien Rice singing: Fuc.k you, Fuc.k you and howl.

2010-04-28T20:41:00.000-07:00

It's you who give it meaning.
You who give it meaning.
You who give it meaning.
You who give it meaning...

کمبودهایی که باعث می‌شن آدم بی‌‌خیال آینده‌ش بشه

2010-04-26T18:10:00.000-07:00

توی دسپرت هاوس‌وایوز یک قسمتی هست که یک روان‌شناسی به لنت اسکاوو می‌گه بچه‌های کوچیک باید هر روز ۳۰ بار بغل بشن تا احساس امنیت و آرامش بکنن.
من هنوز هم برای انرژی داشتن برای ادامه دادن زندگی و احساس خوشبختی و دوست داشته شدن کردن به ۳۰ بار بغل شدن در روز نیاز دارم . از وقتی اومدم اینجا به طرز قابل توجهی بغل‌هایی که می‌گیرم به نسبت بغل‌هایی که توی تهران دریافت می‌کردم کم شدن. اگر خواهرم باهام نبود، صرفاَ به همین دلیل کمبود بغل برمی‌گشتم.