Wednesday, July 3, 2013

شاید این آلودگی ما به زمین

این که لابه‌لای حرف‌های آدم مهاجری که آوازه‌ی شور و شوق زندگیش از ایران به کانادا و از کانادا به ایران رسیده هنوز که هنوزه صدای اذان بیاد و بوی ضریح و چادر عرقی، برای من تجسم رنج و مکنت هستی‌ئه. این که بچگی آدم از آدم در رفته باشه.
اون بغضی بود که وقتی ایران نبودم غروب به غروب میومد سراغم؟ نفس‌تنگیِ هر شب؟ از وقتی برگشتم متمایل به صفر شده. دیگه نمیاد.

 

designer : www.bloggeruniversity.blogspot.com