Friday, December 7, 2012

در شهر چه خبر؟

دیروز رفتم مهمونی‌ای به مناسبت انتشار شماره‌ی جدید یکی از مجله‌های ادبی دانشگاه‌مون. یکی از دوستام ویراستار بخش شعر مجله‌ست و قبلاً‌ هم چند تا از شعرهای من رو خونده و ایرادهاشون رو بهم متذکر شده و من دوستش دارم. برعکس بیشتر هم‌کلاسی‌هام دختر عاقل و بالغیه که یک بار بهم اعتراف کرد چون عاشق نشده تا حالا با هیچ پسری هم دوست نشده. گفت نمی‌خواد الکی با هر کسی دوست بشه. بگذریم. مجله رو می‌گفتم. مجله که می‌گم یک مجله‌ای در حد و اندازه‌های دانشجویی رو در نظر بگیرید. چیز فوق‌العاده‌ای نیست و از قضا شعراش به مذاق من خوش نمیان. توشون پر از کلمه‌های قلمبه‌سلمبه‌ست و من همیشه از این مدل شعرها دوری گزیدم. شعر باید آهنگ داشته باشه و معنی، نباید بازار شامِ کلمه‌های ملموس باشه. نباید پر از اسم اشیاء مختلف باشه. دست‌کم سلیقه‌ی شعری من این بایدها و نبایدها رو به من دیکته می‌کنه.
یک سری از بچه‌هایی که شعرهاشون تو اون مجله‌هه چاپ شده بود اومدن روی سن و شعراشون رو خوندن. من به جز یک نفر از بقیه خوشم نیومد. اون یک نفر هم قبلا هم‌کلاسی‌م بوده و کلاً از خودش هم خوشم میومد و به نظرم خیلی آدم‌حسابیه. اما بقیه خیلی‌هاشون یک سری هیپی بودن که ساق شلواری‌های پاره پوره پوشیده بودن و احساس آنارشیست بودن می‌کردن و اون بالا که ایستاده بودن مدام دستشون رو می‌کشیدن به دماغ‌شون که آبش سرازیر نشه.
چیز مهمی که دیشب متوجه شدم اینه که انگلیسی خیلی زبون مناسبی برای شعر گفتن نیست. یعنی خیلی زبون خوش‌آهنگی نیست. کلمه‌ها وزن منحصر به فرد ندارن. اصلاً گوش‌نواز نیستن. در حالی که فارسی و فرانسه دقیقاً بر عکس اون هستن.
مثال‌هایی که الآن به ذهنم می‌رسه:

C'est l'heure du thé.
It's teatime.
زمان چای است.

Ici rien ne se passe.
Here nothing happens.
این‌جا خبری نیست.

اگر مثال دیگه‌ای به ذهنم رسید به این لیست اضافه می‌کنم. به جد معتقدم فارسی و فرانسه خیلی آهنگین‌تر و شیرین‌تر از انگلیسی هستن. می‌دونم کشف جدیدی نیست، اما دیشب وقتی شعر انگلیسی رو با گوش‌های خودم از دو متری «شنیدم»، متوجه شدم که ای دل غافل..

خب حقیقتش قضیه پیچیده‌تر از این حرفاست. یعنی این‌طور نیست که انگلیسی زبون زشتی باشه. قشنگی‌های خودش رو داره. اما خیلی ساده‌ست. هیچ پیچیدگی و شگرفی‌ای نداره. در حالی که تو فارسی و فرانسه -بیشتر تو فرانسه- می‌تونی یک عالمه قوس و انحناء به کلمه‌ها بدی، کلمه‌ها کش میان، برات خم و راست می‌شن. توی انگلیسی کلمه‌ها یک خط ممتد هستن که نقطه و کلاهِ زیادی هم ندارن و اصوات اون‌قدری کشیده نمی‌شن که به آسمون‌ها برسن. راستش گاهی وقت‌ها دارم یک متن کاملاً غیرادبی رو به فرانسه می‌خونم اما احساس می‌کنم شعره. از دور مطمئنم اسپانیایی و ایتالیایی هم به همین قشنگی هستن اما متأسفانه انگلیسی در حد و اندازه‌ای نیست که جلوی این زبون‌ها لنگ بندازه و من هم بهتره بار و بنه‌م رو جمع کنم و دمم رو هم بذارم روی کولم و دور شم.

 

designer : www.bloggeruniversity.blogspot.com