Monday, December 27, 2010

I Am My Own Queen

I don't understand why my silly sister wants to spend Christmas with "family". I have no idea why she wants to suffer days and days of sitting idly together with "family", doing nothing but eating and watching TV. What's so fun about having others prepare your meals for you and make you feel useless? What's so fun about surrendering the control over your holiday plans to "family"?

I do not understand her. For me, there are only a handful of people in my "family" that I would actually want to sit together with and have a cup of tea.

My sister though? She is a fan of extended holiday trips.. long, long hours at their houses, pretending to laugh at every silly little detail of their superficial, moronic lives. She is not superficial herself, at least most of the times she is not. But she's not bothered by wasting her time among superficial people either. What's up with that?!

I guess I'm just getting so used to spending time alone.. I guess I'm not able to deal with meaningless people in my life anymore.. I don't care about the small talk I have to make with you.. I don't care about you, why should I? We have nothing in common. This living in exile has made me a loner. I don't enjoy company of the people anymore. The number of my friends drops every day. I feel like I will never be able to "happily" live in the same house with other people again. I'm so used to being alone and it's nice. But disaster arrives when other people want me to mingle.

I guess I'm just not ready to give up being the only queen of my own apartment.

I wrote this to remind myself that I prefer the day-to-day life I have: waking up early, going to interesting and challenging classes, thinking about my life: what will become of me, what will I become, what, what?

That's the kind of life that I enjoy. And I do not regret a second of it and I've never wished I could instead be living under the same roof with my parents and their endless meddling. I'm not a family person. I'm just simply NOT. And I will never understand what my sister is always complaining about, why she is always wishing to live with "family", to have less to study, to be less challenged..

Wednesday, December 15, 2010

Sunny Dreams

Summer stretched its legs
Over my warm body.

The cold will not kill you today --
Maybe tomorrow.

In the morning they will pull out
The remains of you
from under the pile of snow.

Black pigeons have lived on top of you for a night,
Have left brown souvenirs,
Have made your flawless existence

Saturday, December 11, 2010

چطوری می‌شه توی این سال‌ها هنوز هم شعر عاشقانه‌ای گفت که آدم رو بلرزونه؟
این سه خط رو آخه چی کار کنیم؟

And everywhere that spacious blue:
I woke, and lying next to you
Knew all that I had dreamt was true.

Richard Davis

Thursday, December 9, 2010

صبح‌شو کانادا؟

دوست دارم توی کشور خودم زندگی کنم برای این که اگر یک روزی اینجا، وبلاگی مثل صبح‌شو راه بندازن ملت کانادایی، من قیافه‌ی هیچ‌کدوم از آدمهای توش رو نخواهم شناخت و دیگه یکی از تفریحام گشتن توی عکساش و پیدا کردن قیافه‌های آشنا نخواهد بود.
هر چند که تقریبا تمام کسانی که آشنا در اومدن بین این همه عکس، خارج می‌شینن خودشون.

ژانر: این وبلاگرای دانشجوی تازه مهاجرت کرده به کانادا

نکته:‌هیچ‌کدوم از ونکوور نیستن

Tuesday, December 7, 2010

Cohen in the Shower

Playlist Name:

L. Cohen in the Shower

- A Thousand Kisses Deep
- Suzanne
- A Thousand Kisses Deep
- The Future

Saturday, December 4, 2010

لپ‌تاپ مستشار

عاشق این تیکه‌ی قهوه‌ی تلخ شدم که مهران مدیری و امیر مهدی ژوله برای حل کردن مشکل بزرگی توی فیلمنامه، که حل نشدنش به بقیه‌ی فیلم لطمه می‌زد -یعنی تموم شدن شارژ باطری لپ‌تاپ مستشار- به جای این که کلی ژانگولر بزنن، راست‌راست با پررویی تمام یه باطری لیتیوم دوبل اضافه انداختن تو جیب بولوتوس.

طنز و مسخره‌بازی در حد اعلی.

این مشکلی هست که لابد همه بعد از تموم شدن شارژ باطری لپ‌تاپ مستشار کلی بهش فکر کردن و دغدغه پیدا کردن که چطوری می‌شه حلش کرد.
و مطمئنم اگر از روش‌هایی که به بقیه‌ی فیلم و اون برهه‌ی تاریخی می‌خورد استفاده می‌کردن که لپ‌تاپ مستشار رو دوباره روشن کنن، انقدر مهیج و ناب نمی‌بود.

Wednesday, December 1, 2010

پشت هر شاهنامه‌ای زنی خوابیده یا نشسته

به‌به! آدم کیف می‌کنه. در نوشته شدن شاهنامه توسط فردوسی هم زنی نقش اصلی رو داشته. این‌طور که می‌گن برای درآوردن پول جهیزیه دخترش دست به قلم برده.

According to Nezami, Ferdowsi was a dehqan (landowner), deriving a comfortable income from his estates. He had only one child, a daughter, and it was to provide her with a dowry that he set his hand to the task that was to occupy him for more than 30 years.


Tuesday, November 30, 2010

The Pictorial

A tiny nothing
Swimming in a world filled with nothings
Raving nothings
Nothings that know hunger
Nothings that know speed.

A black hole.
On a white canvas that
From far, far away
Looks blue.

Saturday, November 27, 2010

Ceci n'est pas une pipe

چرا نقاشی رئالیست کار عبثی نیست؟

Saturday, November 20, 2010

Wall Memories

That's my life
Hanging on the wall..

Tuesday, November 16, 2010

شعر سخت

زبان شعر گفتن به فارسی خیلی سخت‌تر از زبان شعر گفتن به انگلیسی هست. اگر بخوای به فارسی شعرهای خوبی بگی باید مثل اخوان ثالث باشی، باید به همون خوبی مسلط به همه ی فنون شعر فارسی باشی.
اما برای شعر گفتن به انگلیسی به این همه مهارت احتیاجی نیست. انگار زبان اونها آسون‌تر هست. اونا هم فردوسی‌های خودشون رو دارن که زبان قدیمی اسطوره‌ای داشته باشن، من از اونا به تنهایی حرف نمی‌زنم. انگلیسی مدرن رو در نظر بگیرید اصلاَ.
می‌شه به فارسی مدرن شعر گفت، اما می‌شی یک شاعر تقلیدی که فکر می‌کنه اگر مدام از گل‌واژه‌های باران و مهتاب و پدیده‌های روستایی استفاده کنه می‌شه مثل سهراب یا نیما.

شعر گفتن به فارسی سخته. من بلد نیستم. کمتر هم خوندم شعر به فارسی، کمتر در معرض‌ش بودم به طور جدی.

واقعاَ زبان‌ها با هم نه فقط در آواها و حروف و دستور فرق دارن، بلکه در یک بعد خیلی خیلی عمیق دیگه‌ای هم با همدیگه فرق دارن که از وصفش عاجزم. اما هر چیزی که هست، این بعد باعث می‌شه من احساس کنم فارسی خیلی زبان عمیق‌تری هست نسبت به انگلیسی و احساس کنم برای این که به قعرش برسی باید خیلی زیادتر از این حرفها زور بزنی؛ به سادگی تایپ کردن نیست، به سادگی خودکار روی کاغذ گذاشتن نیست.

برای همینه که به فارسی کم شعر می گم؛ نه‌این‌که ارزش زبان فارسی در نظرم پایین تر باشه: برای این که هیچ وقت مثل فردوسی نمیشم، یا مثل سهراب، یا مثل اخوان ثالث.

Sunday, November 14, 2010

Melville once said..

"I am a man who, from his youth upward, has been filled with a profound conviction that the easiest way of life is the best."

from Bartleby, the Scrivener by Herman Melville

Thursday, November 11, 2010

فورم اپلیکیشنه بعد از این که ازم پرسید شهروند کدوم کشور هستم، بهم گفت که گزینه‌ی زیر رو علامت بزنم اگر درست هست:
I have been a citizen of this country since birth

خیلی حس خوبی بهم دست داد.

Wednesday, November 3, 2010

A City's Survival

We loved its highways
Its old smell
Its new smell
We loved its corners
Loved its traffic lights
Loved the lines of clothes off its balconies
The metric system used in its traffic signs
We loved its main streets
Its narrow paths
Its wide boulevards
We loved its cobblestone sidewalks
We loved its trees
Its lack of greenery too.

At a stone's throw away
Freshly brewed tea in the ever-boiling pot in the kitchen
Our cafes and restaurants
All the pieces of memories that we had put together in years -
They were there
Although in silence
It was more likely that we bumped into an old friend in the street
More so than bumping into a stranger we never intended to meet.

And the city slept at nights
People slept in their beds
People slept in the dark alleys behind the almost black garbage cans
In the morning they helped create traffic
In the afternoon, trying to escape it, they created it again and again.
People everywhere, in the cabs, on the bus, in the metro, in their cars, on their motorbikes
Sweat, perfume sprayed over stinky clothes, urine.
The black fog over the city
Spread from south to north
Traveling over the mountain
We never questioned our mountain.

Highways got us lost
Streets did not smile at us;
An old dingy sprawling capital
of a faded archaic treasure growing westward,
eastward, upward,
trying to conquer all possible lands
that stuck in the swamp itself and survived orally only.

Monday, October 25, 2010

یک لحظه وحشت وجودم رو فرا گرفت. اگه یه روز زمین به خورشید برخورد کنه چی؟

Saturday, October 16, 2010


That day I heard:
Your footsteps walking by me!

Forever haunting us:

Many clouds filled the sky:
Stars blocked,
Paths forever past, behind.

The road that was one:
twisted into a thousand different roads!

My gaze:
Reluctant to let go. Dim.

Till from the path behind
blooms an ivy road,
leading you back.

Wednesday, October 13, 2010

On seeing a doorman asleep on his chair

Job Preferences:
One that I don't fall asleep on.

Monday, October 11, 2010

وسایل ارتباط جمعی رو با خود ارتباط اشتباه نگیریم.
یکی نیستن به جان خودم..

Thursday, October 7, 2010

See you (or somebody else) later!

نمی‌دونم کی، کجا، چه سالی.. کسی که دیدنش از محالات بود -یادم نمیاد به خاطر دوری بود، یا به خاطر این که با هم هیچ صنمی نداشتیم- برای اولین بار آخر حرفهاش توی چت یا ایمیل بهم گفت:
‌See you later
و من با خوشحالی ازش پرسیدم: مگه قراره همدیگه رو ببینیم؟
بعد اون گفت که: منظورم توی همین اینترنت بود.
و من کاملا ناامید شدم.

دیدنش انقدر محال بود که الان اصلا یادم نیست چه کسی بود و کجا این حرف رو بهم زد. اصلا موندنش هم محال بود، چه برسه به دیدنش.

اون زمان‌ها نمی‌دونستم آدم‌ها می‌تونن بدون این که قرار باشه همدیگه رو به زودی ببینن، به هم وعده بدن که:
به زودی می‌بینمت!

Monday, September 27, 2010

خربزه و عسل

با یه من خربزه و عسل هم نمیشه خوردش.

Tuesday, September 21, 2010

In Praise of an Apple

What I owe the world
For raising me as I am:
In love,

Upon that first bump on the road
Was a man, standing, with his arms open
To embrace me, and a whole gang of men
And women,
Behind him.

For me Adam is a cyclist,
racing for peace.
With such skills,
No-one would ever yield.
He keeps on riding along the world;

And yet: An apple,
An orange,
A pomegranate!
He stops pedaling.
Why wouldn’t I?

Saturday, September 11, 2010

September Night Melancholy

I dreaded losing my joyous
face, my safe happiness,
Each summer that went by my crooked nest.

Winters were a comfort; the cold, windy streets,
I would hide under their white bushes
With my boots on. Me. Me.

But spring, O, Spring!
When spring came,
Summer drew closer, you, summer, you, us. We -again.
How did it first get to this?
I opened my eyes and today was at my window.

Spring draws further,
You draw further,
I become a feather stuck to a tiny crack in the cobblestones of the street,
Trying, in vain,
To flee with the first autumn breeze.

Tuesday, September 7, 2010

بشقاب شرقی، بشقاب غربی، هر دو یه کوفتی‌ان

هفته‌ی اخیر دو تا فیلم توی جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم مونترال دیدم. هر دو ماجرای زندگی زوج‌هایی که ۱۰ سالی از آشنایی‌شان می‌گذره و بوی خیانت می‌دن. اولی فیلمی فرانسوی، دومی نروژی-سوئدی.
هدفم بعد از ابراز وجود و فضل، اینه که بگم توی فیلم دومی که به طرز بارزتری توش خیانت زن و مرد به هم به چشم می‌خورد نکته‌ای خیلی توجهم رو جلب کرد:

برخوردی که اطرافیان زوج درگیر خیانت با اون دو داشتن.

همه‌ی اطرافیان به اون خانومی که بهش خیانت شده بود و می‌خواست شوهرش رو که سعی می‌کرد آرومش کنه بزنه، به چشم دیوانه‌ای نگاه می‌کردن که بلد نیست خودش رو کنترل کنه. اونا می‌دونستن که مرده به زنه خیانت کرده، و زنه ناراحت و عصبی شده. ولی بچه‌ش، و همسایه‌هاش، و همکارهاشون، همه وقتی فروپاشی عصبی زن رو می‌دیدن، بهش می‌گفتن خودش رو کنترل کنه. هیچ‌کس نرفت به مرده بگه گهی هست که تو خوردی که الان زنت این‌طوری عصبی شده.

از حق نگذریم، مرده بعدش خوب با زنه تا کرد، یعنی بعد از فروپاشی عصبی زنه، متوجه شد که مسئول این اتفاق خودش هست و رفت زنه رو به میل خود زن گذاشت توی یک آسایشگاهی که مدتی توش تنها باشه و روانش آروم بشه، اما من کاری با رفتار مرد فیلم ندارم.
اصلا کاری با اون زوجی که خودشون درگیر خیانت بودن ندارم.
من با اطرافیان این دو کار دارم. هیچ‌کدوم به مرده نگفتن تف به ذاتت که این کارو کردی با زنت. همه به زنه گفتن که به خاطر بچه‌هاش آروم بشه و به شوهرش حمله نکنه. زنی که از فیلم برمیومد قبل از اون اصلا عصبی نبوده و روانی نبوده و خیلی هم آروم بوده.

این مدل دنیای ماست. حالا چه بشقاب غربی سر میزمون باشه که توش سبزیجات و گوشت و سیب‌زمینی جدا جدا حرف می‌زنن، چه بشقاب ایرانی باشه که همه‌ی این‌ها با هم قاطی هستن و تازه برنج هم کنارش هست. +
آدمهای اطراف ما کسانی هستند که وقتی یک نفر کار زشتی در حق دیگری مرتکب شد، و دیگری برافروخته شد، به کسی که برافروخته شده می‌گن که خودش رو جمع کنه و آروم باشه، حتی اگر در خلوت بعدا برن به اونی که کار زشتی کرده تذکر بدن.

به آدم‌هایی که بهشون توهین شده، بهشون خیانت شده، بهشون بددهنی شده، اجازه بدین خشمشون رو به دنیا نشون بدن. این چرخه‌ای هست که چه شمای مادر، دوست، فامیل، معلم، ... بخوای متوقف کنی و از فرد برافروخته‌شده‌ی ماجرا خواهش کنی آروم باشه و خودش رو کنترل کنه، چه این سعی رو نکنی و بذاری روال طبیعی‌ش رو طی کنه، ادامه پیدا میکنه. چرخه روال طبیعی‌ش رو طی می‌کنه. خیلی ساده‌ست، هر کنشی واکنشی داره. اگر جلوی واکنش رو بگیرید، از جای دیگه‌ای بیرون می‌زنه.

Friday, August 27, 2010

A Love Song For Your Legs in Blue Jeans

I harbor a love deep inside me
That bridges all the rivers,
And seas,
And oceans.

I met with you first under a highway bridge
Before that,
We had never been alone together,
Rather had been alone by ourselves.

There’s only one time
That you and I first meet;
Only one time
That you and I first breathe under a sunshine that lays its shadow over our communal roof;

Only once.
But I,
Will always come back to you,
A second time.

For ships, planes,
Trains, buses,
All sing a song to me that rises: come back.

Friday, August 13, 2010

نسل ما از یک سر دنیا داد می‌زنه به اون سر دنیا که ننه‌جون برام زن بگیر

دقت کنید به
تفاوت نسل ما
و نسل باباهای ما

که ما، وقتی هم عاشق می‌شیم، وقتی هم همه چیز بر وفق مراده و دو طرف به یک اندازه هم رو دوست دارن و کسی آه و ناله‌ی عشق یک‌طرفه نداره که بکشه،
باز مجبوریم برای مدتی هم که شده،
فراق رو تحمل کنیم.

نسل باباهای ما،
تا عاشق می‌شدن، عاشق که نه، تا حتی اشاره می‌کردن که از یک دختری خوششون میاد،
می‌رفتن می‌گرفتنش می‌بردنش توی خونه کارشون رو می‌کردن.

دقت کنید

نسل هواپیماها
و نسل
آغاز اتومبیل‌ها.

Saturday, August 7, 2010

عکسهای تو

ساعت ۳ نصف شبه.
دارم عکسایی که ریختی روی هارد اکسترنالی که تازه برام خریدی رو تماشا می‌کنم.
عکسای بچگی‌هات، عکسای مسافرت رفتن‌هات با هم‌کلاسی‌ها و مامانت اینا، عکسای خودت تکی، عکسای خودمون دوتا.

برام عکس یه دختر تپلی رو گذاشتی توی صفحه‌ی اول و زیرش نوشتی که اون یکی قل منه -یعنی که دوقلو هستیم-. یه دختر کوچولوی تپل مپل با چشمای گنده و متعجب و لب‌های ورچیده و طلبکار از دنیا.

مامان خوشحال توی عکسهاتو دوست دارم. برادر بزرگتری که یه چشمش به تو بوده همیشه و توی عکسها دستش رو انداخته دور گردنت رو دوست دارم. خواهر خوشحالت که از چشماش شیطنت روزهای اول عاشقی می‌باره رو دوست دارم.

تویی که توی همه‌ی عکسات این افتخار رو به آدم نمی‌دی که رو به دوربین لبخند بزنی رو دوست دارم. تویی که لبخندت کم‌یابه، تویی که سفید انقدر بهت میاد، شلوار جین انقدر به پاهای درازت میاد، موهای بلند تو هوا انقدر به چال روی لپت میاد رو دوست دارم.

تویی که یهویی اومدی و موندگار شدی رو دوست دارم.

نمی‌دونم واللا .. امشب به این نتیجه رسیدم که اصن شاید به خاطر همین که خیلی به خودم اعتقاد دارم این همه با آدمها مشکل دارم. در حقیقت خودم رو بهتر از اون چیزی که هستم می‌بینم. آدمها خود واقعی‌ترم رو می‌بینن، می‌فهمن که دارم بیش از اون چیزی که هستم خودم رو دست بالا می‌گیرم.
راحت‌ترین روش اینه که بگم علت این مشکلم اینه که خانواده‌ای داشتم که همیشه ازم تعریف کردن و به نظرشون بهترین دختر در فلان زمینه و فلان کار بودم. خانواده‌ی من هیچ‌وقت رفتارهای منو نقد نکردن، یا خودشون هم بدتر از من باهام رفتار کردن و کار به داد و بیداد کشیده، یا سکوت کردن. هیچ‌وقت الگوی خوبی نداشتم در این زمینه. هیچ‌وقت به یاد ندارم مامانم دعوام کرده باشه به خاطر بی‌ادبی‌م یا رفتار زشتم توی جمع. مامان من خیلی من رو راحت بار آورده و اگر هم به نظرش چیزی بد بوده، گفته بچه‌ست بزرگ می‌شه یاد می‌گیره. من بزرگ شدم. یاد نگرفتم. در حقیقت بزرگ نشدم.
خب یه کمی حق دارم الان این مدلی در اومده باشم.
ولی یه کمی هم تقصیر خود خودمه.
فعلا بهترین کار اینه که تصمیم بگیرم هیچ‌وقت هیچ‌وقت بچه‌دار نشم چون با این وضیعتی که من دارم، معلوم نیست بچه‌هه چطور تربیت بشه.

Sunday, August 1, 2010

چند وقته به مردمی که نصف من سواد دارن اجازه می‌دم که توی جمع‌ها سر نخ بحث رو به دست بگیرن و به هر کجا که می‌خوان بکشونن‌ش و من می‌شینم گوش می‌دم. بعد اونا لابد ته دلشون فکر می‌کنن من یک آدم بی‌مایه‌ای هستم که هیچی نمی‌دونه و هیچ نظری نداره که بتونه ثابت کنه. خیلی لال‌مونی گرفتم. چند وقت که می‌گم در حقیقت چند ساله، تقریباَ از وقتی از تخم دراومدم و وارد دانشگاه و محیطهای بهتر از محیط دبیرستان شدم.
چرا منی که راجع به خیلی چیزها خیلی بیشتر از خیلی آدم‌ها می‌دونم، باید عاجز باشم از ابراز عقیده‌م؟ از بیان کردن خودم؟
می‌ترسم؟ می‌ترسم مخالفت کنم وجهه‌م به هم بخوره؟ مگه الان چه وجهه‌ی تحفه‌ای دارم؟ گول قیافه‌ی عاقل اندر سفیه‌شون رو می‌خورم؟
اعتماد به نفس‌م کم نشده ها.. توی دلم هنوز همون‌قدر به خودم اعتقاد دارم که توی هیجده سالگی‌م داشتم، اما نمی‌تونم به آدم‌ها نشون بدم که به خودم خیلی اعتقاد دارم.

Wednesday, July 21, 2010


ویکیپدیا خیلی قشنگ توضیح داده که «تنهایی» چه وقت‌هایی رخ می‌ده و علتش چه چیزهایی می‌تونه باشه.
یک جایی هم اشاره کرده به خلاقیت ادبی که گاه حاصل «تنهایی» هست:

"In some people, temporary or prolonged loneliness can lead to notable artistic and creative expression, for example, as was the case with poet Emily Dickinson, and numerous musicians."

Monday, July 19, 2010

سرنوشت جودی ابوت

کاش جین وبستر ادامه‌ی بابالنگ‌دراز رو هم می‌نوشت که می‌فهمیدیم جودی که بورسیه شد و اون همه با سختی درس خوند و داستان نوشت و امیدوار بود که نویسنده‌ی موفق و معروفی بشه و اون همه خورد توی ذوقش و داستان‌هاش رو رد کردن تا بالاخره یک بار قبولش کردن، بالاخره موفق و مشهور شد یا نه.
اصلا آیا امکانش هست آدمی که از یک جای غریب اومده، یک پرورشگاه یا یک کشور جهان سوم، نویسنده، شاعر یا کلاَ‌ هنرمند مشهوری بشه تو دنیا؟

Sunday, July 18, 2010

Goodbye Lenin!

"Up there, it was beautiful.. but far from home."

an old astronaut (now only a taxi driver)
Goodbye Lenin!

Tuesday, July 13, 2010

می‌دونی کی می‌فهمم خیلی به هم نزدیک شدیم و توی هم فرو رفتیم؟
اون موقعی که داری از موضوعی حرف می‌زنی و وسطش چیزی رو مطرح می‌کنی و می‌گی "به قول تو.."، در حالی که اولین کسی که اون حرف رو زده خودت بودی و نه من.

Wednesday, July 7, 2010

سردسته‌ی ژانرها
اینا که زیر پست وبلاگ یا نوت فیس‌بوک‌ت کامنت می‌ذارن:
مرسی از شر.
بسیار زیبا بود. متشکرم.

Monday, July 5, 2010

بالاخره یک روز با یکی از این ساندویچ‌فروش‌های مشتی و چاقال راسته‌ی خیابون نیلوفر و ستارخان دوست می‌شم و ته و توی فرمول سس سفید-قرمز کمی تند مخصوس سیب‌زمینی‌سرخ‌کرده‌شون رو درمیارم.

Wednesday, June 30, 2010

تصور کن می‌خوای به یک نفر که فلان کتاب رو قبول نداره و به نظرش حرفهای کتابه چرته، ثابت کنی که کتابه درست می‌گه.
ابتدا مراجعه می‌کنی به همون کتاب و ازش نقل می‌کنی که: من بهترین کتاب دنیام.
سپس منتظر می‌شینی تا مخاطب‌ حرفت رو که به این محکمی تونستی ثابت کنی قبول کنه.
self-reference که می‌گن همینه دیگه؟

Sunday, June 6, 2010

Leonard Cohen

Famous Blue Raincoat

It's four in the morning, the end of December
I'm writing you now just to see if you're better
New York is cold, but I like where I'm living
There's music on Clinton Street all through the evening.

I hear that you're building your little house deep in the desert
You're living for nothing now, I hope you're keeping some kind of record.

Yes, and Jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear
Did you ever go clear?

Ah, the last time we saw you you looked so much older
Your famous blue raincoat was torn at the shoulder
You'd been to the station to meet every train
And you came home without Lili Marlene

And you treated my woman to a flake of your life
And when she came back she was nobody's wife.

Well I see you there with the rose in your teeth
One more thin gypsy thief
Well I see Jane's awake --

She sends her regards.
And what can I tell you my brother, my killer
What can I possibly say?
I guess that I miss you, I guess I forgive you
I'm glad you stood in my way.

If you ever come by here, for Jane or for me
Your enemy is sleeping, and his woman is free.

Yes, and thanks, for the trouble you took from her eyes
I thought it was there for good so I never tried.

And Jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear

Sincerely, L. Cohen

بارانی آبی معروف
لئونارد کوهن

ساعت ۴ صبح است، یک روز آخر دسامبر
برایت نامه می‌نویسم تنها تا بدانم که آیا بهتری
نیویورک سرد است، اما من محل زندگی‌ام را دوست دارم
نوای موسیقی تمام بعد از ظهر توی خیابان کلینتون به گوش می‌رسد.

شنیده‌ام که داری خانه‌ی کوچکت را در اعماق بیابان می‌سازی
تو اکنون برای هیچ و پوچ زندگی می‌کنی، امیدوارم یک‌جوری حسابش را داشته باشی.

آری، جین آمد پیش من، با طره‌ی موی تو
گفت که تو آن شبی که تصمیم گرفتی خودت را پاکسازی کنی
آن را به او یادگاری داده‌ای
ولی آیا هرگز پاکیزه شدی؟

آه، آخرین باری که دیدیم‌ت، پیرتر شده بودی
سر شانه‌ی بارانی آبی معروفت پاره شده بود
برای رسیدن به همه‌ی قطارها به ایستگاه رفته بودی
و عاقبت بازگشتی به خانه بدون لی‌لی مارلین.

و تو با زن من چون تکه‌ای ناچیز از زندگیت رفتار کردی
و وقتی او بازگشت، دیگر نخود هیچ کسی نبود.

من تو را می‌بینم آن‌جا با گل سرخ میان دندان‌هایت
یک دزد کولی لاغر دیگر،
جین حالا بیدار شده است..

به تو سلام می‌رساند.
چه می‌توانم به تو بگویم برادر من، قاتل من،
گفتن چه چیز در توانم است؟
گمانم دلم برایت تنگ شده است، گمانم بخشیده‌امت
خوشحالم که مانعی بر سر راهم شدی.

اگر روزی به خاطر جین یا به خاطر من، گذارت به این اطراف افتاد،
دشمنت در خواب است، و زنش بیدار.

آری، و ممنونم، برای خارشی که از چشمانش ربودی
من فکر می‌کردم تا ابد آنجا خواهد ماند، از این رو هرگز تلاشی نکردم.

و جین آمد، با طره‌ی موی تو در دست
گفت که تو آن شب که تصمیم گرفتی خودت را پاکسازی کنی،
آن را به او یادگاری داده‌ای.

با احترام، ال. کوهن

Thursday, May 27, 2010

ایمان بیاوریم به آغاز تابستان سرد

اگر این روزها تمام مدت آرزو می‌کنم که کاش بچه‌دار می‌شد بشوم و پدر خوبی بالای سر بچه‌ام می‌داشتم و خودم به بچه‌هه می‌رسیدم و حواسم بهش بود که خوشحال و خوشبخت باشد، اگر این روزها تمام فکر و ذکرم این است و با دیدن هر بچه‌ی خردسالی ذوق می‌کنم، اگر وبلاگ‌هایی که مامان‌ باباها برای بچه‌های تازه‌ به دنیا آمده‌شان می‌نویسند را می‌خوانم و حسرت می‌خورم، بدان که به خاطر این است که پدر بیش از اندازه دوست‌نداشتنی‌ای دارم.

Wednesday, May 26, 2010

آدم بدون قرمه‌سبزی هم ..‌ ؟

یک بار مهندس خسته گناه بزرگی مرتکب شد و توی وبلاگش نوشت:
آدم بدون قورمه سبزی هم زنده می ماند.
نمی‌دونم آیا کسی همون موقع بهش اعتراضی کرد یا نه، ولی معتقدم دود کوچک پنداشتن قرمه‌سبزی، در آینده که این خورش به قدری در دنیا معروف شد که مردم شروع کردن به نوشتن درباره‌ش توی روزنامه‌ها و مجله‌های مطرح خارجکی و شرح دادند که چطور وبلاگ‌هایی پست‌های عدیدی‌شون رو به تعریف از این خورش اختصاص داده‌اند تا حالا و یا چطور وبلاگ‌هایی از اساس اسم‌شون رو قرمه‌سبزی گذاشتند، توی چشم خود مهندس خسته‌ می‌ره و نه من خواننده که خوندم این جمله رو و حرص خوردم.

Friday, May 21, 2010

الوین استریت ۷۳ ساله، سوار بر ماشین چمن‌زنی‌اش، ۳۹۰ کیلومتر می‌رود تا به برادر ۸۰ ساله‌اش در ایالتی دیگر در امریکا، که به تازگی سکته کرده، سر بزند.
۱۰ سال است با هم حرف نزده‌اند.
جاده‌های هر دو فیلم دیوید لینچ که در این دو روز دیده‌ام انگار عین هم هستند. اما بزرگراه گم‌شده فیلم آدمی افتاده در سرعت است و داستان استریت درست برعکس آن.
دومی را بیشتر دوست داشتم.
Just what I needed
انگار یک قسمت من که حوصله‌ی این زندگی را نداشت ارضا شد.

شب‌ها اما فیلم‌های پرسرعت و موسیقی متن دیوید باوئی بیشتر می‌چسبند.
آهنگ لینک پیش خیلی خوبه، خیلی. دختره‌ی توی بزرگراه گم‌شده هم لقب سگزی‌ترین زن فیلم‌ها را به خود اختصاص می‌دهد، البته آن‌جایی که موهایش مشکی است.

Monday, May 17, 2010

نرسیدن به تو باید خیلی درد داشته باشه. از اون دردهایی که هیچ‌وقت خوب نمی‌شن.
کافیه آ‌دم نگاهت بکنه که چطور دراز به دراز راه می‌ری و حساب همه چیز رو داری و برای همه‌ی کارهات می‌دونی دو-دوتا چهارتاست و نه پنج‌تا.
کافیه آدم به انگشتات نگاه کنه که چطور با ملایمت وقتی کاغذی دستت می‌رسه اون رو از گوشه می‌گیرن و حداقل مساحت رو اشغال می‌کنن روی کاغذ. کافیه آدم لرزش نامحسوس دست‌هات رو ببینه وقتی که با دقت کاغذ رو می‌خونی.
کافیه آدم عاشقت باشه تا دلش ریش‌ریش بشه وقتی اون‌طوری کیفت رو می‌گیری دستت و از عرض خیابون رد می‌شی و حواست هم به خیابون هست هم به کاری که بعدش قراره انجام بدی.
و بعدتر که با همون انگشت‌های تیز و محتاطت، وقتی که از عرض خیابون رد شدی، چونه‌ی من رو سفت می‌چلونی و صدام می‌کنی: پدسسگ

Saturday, May 15, 2010

همیشه دو بار نگاه کن

در نگاه اول، من خوشبخت‌تر از تو هستم. کسی را دارم که عاشقم است، دانشگاه بهتری که آن دور دورهاست با پردیسی سرسبز در کشوری دیگر، کشوری که با مردمش مهربان‌تر است.
من وقتی برای اولین بار از وطنم خارج شدم و در آسمان‌ها به سوی وطن از ما بهتران پرواز کردم احساس کردم بالاخره پرده‌ای را شکافتم. شاید تو هنوز آرزوی همچون روزی را داری که بنشینی توی هواپیما و بروی آن گوشه و کنارها؟ یک وقتی پراگ را دوست داشتی، می‌خواستی با عشق سابق‌ت بروی پراگ. شنیده‌ای که در تهران کافه‌ای به این نام ساخته‌اند؟‌ من وقتی برای تعطیلاتم برگشتم خبر را شنیدم.
ما وقتی بیرون می‌رویم، وقتی همه‌مان، ما دخترهای آن کلاس که برای من دیگر قدیمی شده، می‌رویم و دور میزی می‌نشینیم و کیکی می‌خوریم و بستنی‌ای، تو همیشه خیلی تنها هستی. می‌خندی و من زیاد درباره‌ی حال و روزت سوال نمی‌کنم؛ چون بیش از حد درک‌ت می‌کنم. می‌ترسم اگر نزدیک‌ت شوم آن خودی را پیدا کنم که سعی کرده‌ام از خودم پس بزنم و وانمود کنم وجود ندارد.
من هم توی آن شهر سرد در ینگه‌ی دنیا تنها بودم. ولی من این نگاه را ندارم. شاید هم دارم و خودم نمی‌دانم؟ می‌بینی؟ چشم‌های ما خیلی برای بقیه متفاوت با آنی هستند که خودمان هر روز در آینه می‌بینیم. نمی‌دانم متوجه شده‌ای یا نه؟ من هم آنجا خارجی حسابم، تو هم اینجا تا مدت‌ها خارجی خواهی بود. توی شهری که من به دنیا آمده‌ام، مردم خیلی با آن‌هایی که در شهرهای دیگر به دنیا آمده‌اند و به تازگی به شهر ما مهاجرت کرده‌اند مهربان نیستند. تو توی کشور خودت خارجی هستی و من توی کشوری دیگر. می‌بینی؟ سر و ته‌ش را که بزنی یکی‌ست. لابد می‌دانی این خارجی که می‌‌گویم فقط نکات غم‌انگیز ندارد و کلی خوشبختی هم درش هست، می‌دانی، مگر نه؟ تو مجبور نیستی هر آخر هفته بروی کسانی را ببینی که پدر و مادرت می‌خواهند. من هم آنجا تنها بودم، کسی زنگ نمی‌زد اصرار کند بیا به ما سر بزن. اگر هم می‌زد من خیلی راحت می‌‌گفتم نه و می‌ماندم خانه پشت این صفحه‌های مجازی و لابه‌لای کاغذهایم. من خیلی تنها بودم آن‌جا، وقتی هم برگردم تنها خواهم بود. خواهرم در این یک سال تقریبا به تعداد انگشتان دستش دوست پیدا کرد. من به تعداد انگشتان اشاره‌ی دست‌هایم هم دوستی پیدا نکردم. وقتی دیگران ابراز نگرانی می‌کردند که چرا هیچ دوستی نداری اینجا می‌گفتم برایم مهم نیست. می‌دانی، نه که مهم نباشد، اما حاضر نبودم با هر کسی به زور دوست شوم. دنبال کسی بودم که خیلی هیجان‌انگیز باشد و کلی زندگی‌م را زیر و رو کند. دنبال ایرانی نبودم، دنبال خارجی هم نبودم. برایم فرقی نداشت. دنبال کسی بودم که هیجان‌انگیز باشد و این هیجان را چه در ایرانی‌ها و چه در خارجی‌ها می‌شد پیدا کردم. اما راستش را بخواهی، اصل قضیه این نیست. اصل قضیه این نیست که من خیلی سخت‌گیرم و به راحتی با هر کسی دوست نمی‌شوم. خودت که دیده بودی اینجا، کسی لبخند بزند من دنبالش می‌روم. مساله‌ام آن‌جا این بود که علاقه‌ای نداشتم برای آدم‌های جدیدی وقتم را صرف کنم، احساس می‌کردم انقدر دنیای جدیدی که واردش شده‌ام بزرگ است و بی سر و ته که حالا حالاها قدم زدن در طولش زمان می‌برد. تصمیم گرفتم فقط آدم‌هایی را که واقعا برمی‌انگیزند شور و اشتیاقم را برای خودم بردارم. بقیه‌شان مال شما، بروید با هم عصرها کافه‌نشینی، یا بروید آبجو بخورید، یا بروید سالن ورزش دانشگاه و بدنسازی کار کنید. من اینجا نیامده‌ام دنبال دوست بیشتر، آمده‌ام دنبال کلمه‌های هیجان‌انگیزتر، کتاب‌های بیشتر، آزادی‌های بیشتر و نورهای عمیق‌تر. اگر این وسط دوستی هم به تورم خورد که دوستش داشتم، بهتان زنگ می‌زنم و می‌گویم بالاخره من هم یک دوست واقعی توی خارج پیدا کردم.
می‌بینی؟ ما خیلی با هم فرق داریم. من خیلی تپل‌تر از توی استخوانی هستم. خیلی سیاه‌سوله‌تر از توی سفید هستم. ولی گاهی وقتی کنارت می‌نشینم احساس می‌کنم ادامه‌ی خودم هستی، احساس می‌کنم تا ته وجودت را می‌توانم پیش‌بینی کنم و این اذیتم می‌کند. برای همین زیاد باهات حرف نمی‌زنم. برایت نگفتم همان اولین سال دانشگاه، قبل از این که با آن پسره دوست شوی، می‌دانستم روزی از او خوشت خواهد آمد؟ می‌دیدم نگاهت را که چطور بیش از اندازه مشتاق باور کردن است، احتیاج داشتی باور کنی کسی هست دقیقا‌ آن‌طور که از ده سالگی‌ات می‌خواستی؛ کسی که کتاب‌هایی را که خوانده‌ای خوانده است، متفاوت است، اهل هنر است، نقاشی‌هایت را آثار نبوغ‌آمیز می‌بیند.
این‌ها را گفتم که بدانی نگاه اول خیلی چیزها را پنهان می‌کند.

Tuesday, May 11, 2010

At least we are in the same city and that's perfection.

Monday, May 10, 2010

Turns out all I needed to feel better was to go to the bathroom, turn on Damien Rice singing: Fuc.k you, Fuc.k you and howl.

Wednesday, April 28, 2010

It's you who give it meaning.
You who give it meaning.
You who give it meaning.
You who give it meaning...

Monday, April 26, 2010

کمبودهایی که باعث می‌شن آدم بی‌‌خیال آینده‌ش بشه

توی دسپرت هاوس‌وایوز یک قسمتی هست که یک روان‌شناسی به لنت اسکاوو می‌گه بچه‌های کوچیک باید هر روز ۳۰ بار بغل بشن تا احساس امنیت و آرامش بکنن.
من هنوز هم برای انرژی داشتن برای ادامه دادن زندگی و احساس خوشبختی و دوست داشته شدن کردن به ۳۰ بار بغل شدن در روز نیاز دارم . از وقتی اومدم اینجا به طرز قابل توجهی بغل‌هایی که می‌گیرم به نسبت بغل‌هایی که توی تهران دریافت می‌کردم کم شدن. اگر خواهرم باهام نبود، صرفاَ به همین دلیل کمبود بغل برمی‌گشتم.

Sunday, April 25, 2010

This City From Which We All Rose One Day

What has become of you,
my city.

Rambling through the dust,
I hear you walk by.

Streets changed their names,
Houses got demolished and were built again;
Houses on top of houses,
Highways bridging south and north, east and west,
Roads leading to the outskirts,
Big houses turned into a million small ones.

People inside changed decorations,
changed ideas,
changed partners,
blocked out old friends,
built new streets to move towards the unknown.

And yet,
your name always the same remains,
stamped on my itinerary.

Thursday, April 22, 2010

پول که باشد، خوشی هم هست. پول نباشد، خوشی هست، اما کمتر هست.
من همیشه آدم منطقی‌ای بوده‌ام. حتی وقتی پدربزرگم مُرد، گریه نکردم. شمال بودم و برای مراسم تدفین‌ش هم نرفتم. پدربزرگم اصفهان مُرد. از بیست سال قبل‌ش، یعنی از وقتی که من به دنیا اومدم، مدام یادآوری می‌‌کرد که: ما که رفتنی هستیم.
وقتی بیست سالم شد، رفت.
مامانم شاگرد اول بود. یک روز درس هندسه داشت. نمره‌اش بیست شده بود. بعدازظهر که برگه‌ی امتحانش را به پدرش نشان داد، پدرش گفت: آفرین، دفعه‌ی بعد بهتر شود.
نابغه بود. همه این رو می‌دونستند. من؟
من شعر می‌گفتم. از وقتی که ۱۰ سالم بود. اولین شعرم به زبان انگلیسی راجع به مردی بود که ماشین‌ش رو دزدیده بودند.
۱۰ سالم که بود پنجره‌های خونه‌مون به خیابونی باز می‌شد که دقیقاَ اون سمت‌ش یک فروشگاه اتومبیل‌فروشی بود. از مدرسه که برمی‌گشتم می‌رفتم جلوی پنجره، زانوهایم رو می‌‌گذاشتم روی مبلی که پنجره‌ بالایش باز می‌شد. ساعت‌های متمادی زل می‌زدم به فروشگاه اتومبیل‌فروشی و آدم‌هایی که میومدند و دستی به سر و گوش ماشین‌ها می‌کشیدند و می‌رفتند.
بیست سالم که شد، فهمیدم زندگیم انقدر عجیب غریب و پُرماجرا بوده که حتی اگر بروم تالار وحدت، تک‌نوازی بگذارم، عده‌ی زیادی برای شنیدن‌ داستان زندگی‌م بلیط می‌خرند.
هیجده سالم که بود اعتراض کردم. به پدرم اعتراض کردم که ازم انتظار داشت عقیده‌ی سفت و محکمی برای خودم ساخته باشم توی اون سن. ساخته بودم. حق داشت. عقیده‌م این بود که فقط خودم مهم هستم و کارهایی که توی زندگی‌م می‌کنم باید اول به نفع خودم باشن. پدرم موافق بود اتفاقاَ. ولی چیزی که اون از منفعت می‌فهمید، با تعریف من از منفعت، از کانادا تا ایران فاصله داشت.
حالا من کجام؟ خیلی وقت‌ها توی خیلی از کتاب‌ها، آدم‌ها این‌ رو از خودشون می‌پرسن. صبح‌ها پا می‌شن و نمی‌دونن کجا هستن. من تک‌تک صبح‌های زندگی‌م، وقتی که از خواب بلند شده‌م، ثانیه‌ای نگذشته که به بودن در جایی که هستم شک کرده باشم. از روز اول که اومدم کانادا و رفتم توی خیابون، باور کردم که اینجا هستم. خواهرم تا مدت‌‌ها، توی سوپرمارکت‌های بزرگ که می‌رفتیم و قیمت‌ها رو می‌دید که از ایران گرون‌تر بودن، می‌گفت باورم نمی‌شه اومدیم اینجا. از پنج عصر گذشته بود که رسیدیم کانادا. از فرودگاه که اومدیم بیرون، انقدر مسیر خلوت بود که نفهمیدم شهر چه شکلی هست. فردا صبح زود بلند شدم. باید می‌رفتم سر اولین کلاس دانشگاه. ایستاده بودم توی ایستگاه اتوبوس و منتظر که اتوبوس بیاد. ماشین‌ها از جلوم رد می‌شدن و صدای آهنگ میومد از توشون. حتی در اون لحظه هم باورم می‌شد که این خود من هستم که اومدم این طرف. ابهت اون لحظه، چیزی که باعث شده تا امروز ازش به عنوان جادویی‌ترین لحظه‌ی بودنم در کانادا یاد کنم، اینه که برای چند لحظه کاملاَ احساس می‌کردم که قهرمان یک قصه هستم، قهرمان یک رمان پرفروش که جزو آثار برتر ادبی جهان هم هست. در همون لحظه بود که دلم برای آدم‌های دیگه سوخت. دلم برای اون‌هایی که صدای آهنگ رو توی ماشین‌هاشون زیاد کرده بودن و همیشه‌ی روزگار کانادا بودن سوخت. مگه آدم چند بار در زندگی‌ می‌تونه تجربه‌ی اولین‌بار رو داشته باشه؟ چند بار می‌تونه جادوی اولین باری که پاش رو از خاک ایران بیرون می‌گذاره رو حس کنه؟ چند بار می‌تونه جادوی اولین بار روسری بر سر نداشتن توی خیابون، اولین بار دیدن دختری با موی بلوند طبیعی که در یک قدمی‌ت قرار داره و می‌تونی دست‌ت رو دراز کنی و موهاش رو لمس کنی، اولین بار نگاه کردن به خونه‌های نما سفید ویکتوریایی رو تجربه کنه؟
چند بار می‌تونی مسافری باشی بدون پای‌بندی به نقطه‌ی خاصی در شهر و آزاد باشی در هر محله‌ای که دلت خواست خونه بگیری؟

همه حق دارند به یک چیزی معتاد باشند. حتی شارل بودلر هم می‌گه:
You have to be always drunk
حالا یه عده از آدما به دود و الکل معتادن،
من و بابام به غذا خوردن.
سرطان ریه اونا رو می‌کُشه،
سکته‌ی قلبی ما رو.

Monday, April 19, 2010

وقتی که توی غربت هستی، هیچ چیزی به اندازه‌ی چیزهایی که دلت براشون تنگ شده شخصیت تو رو معرفی نمی‌کنه. برای همین تصمیم گرفتم لیستی از همه‌ی این چیزهای مایه‌ی دل‌تنگی اینجا بنویسم:

۱. ته‌دیگ سیب‌زمینی نسوخته
۲. قرمه‌سبزی
۳. قیمه‌ با سیب‌زمینی خلالی سرخ‌کرده قاطی‌ش
۴. کباب برگ
۵. کباب ترکی
۶. یک تشت ماست‌ و خیار بدون گل‌سرخ و این مسخره‌بازی‌ها
۷. چیپس تردیلای مکزیکی که گمونم حتی توی مکزیک هم تردیلای به این خوبی درست نکنن، خریداری شده از بقالی کنار قهوه‌خونه‌ی آتیش
۸. آش رشته‌ی غلیظ و پر رشته که نصفش کشک باشه
۹. خوراک لوبیای مامانم قبل از این که فرداش اون رو با پلو قاطی کرده باشه
۱۰. فالوده شیرازی و بستنی سنتی زعفرانی
۱۱. پفک نمکی مینو اصل
۱۲. یک روز تعطیل بدون دغدغه‌ی فکری صبحانه در اردک آبی
۱۳. گاتای شیرینی‌فروشی خیابون ویلا
۱۴. ساندویچی توچال
۱۵. توانایی خرید ماست‌موسیر از هر بقالی سر کوچه‌ای بدون پیمودن نصف شهر
۱۶. اتوبان‌ها به‌ویژه اتوبان مدرس و کردستان
۱۷. خیابون امیرآباد شمالی
۱۸. پارک ساعی
۱۹. روبه‌روی پارک ساعی
۲۰. دیدن ایرونی بدون نیاز به فرار کردن و خجالت کشیدن از این که فحشی که پای تلفن دادم رو شنید یا نه
۲۱. پیاده شدن از ماشین کنار دونات اتوبان کردستان و حس دوست داشته شدن
۲۲. دونات جام‌جم با غزاله کوچیکه
۲۳. دوتایی بیرون رفتن با دوست جدیده که بهم دسپرت‌هاوس‌وایوز داد -حدس بزنید کی! تو گودر هست-
۲۴. پیراشکی فروشی میدون فاطمی با هم‌دانشگاهی سابق
۲۵. قدم زدن توی خیابون‌های اطراف پارک لاله با هم‌دانشگاهی سابق خرم که ازش خبری نیست
۲۶. ولو شدن توی تختم لابه‌لای لحاف قشنگم با مامانی که بالای سرم بیاد هر وقت صداش بزنم
۲۷. سر رسیدن غیرمنتظره‌ی خاله مجرده با کیک و شیرینی
۲۸. ایستک میوه‌های استوایی
۲۹. بیرون رفتن و جر و بحث با صادق مادق
۳۰. ندادن مالیات روی هر خریدی

Saturday, April 17, 2010

تا حالا براتون تعریف کردم چقدر بدم میاد وقتی از کسی داری انتقاد می‌کنی، یکی این‌طوری از حرفات برداشت کنه که لابد به اون یاروی مورد انتقاد حسودی‌ت می‌شه و یا این که چون خودت هم عین اون هستی می‌خوای این‌طوری لاپوشونی کنی ندونم‌کاری‌های خودت رو؟

Thursday, April 15, 2010

بعد از تفکرات فراوان به این نتیجه رسید که از ریشه انسون خوشحالی‌ست و برای شادی او چیزهای زیادی لازم نیست.

سپس سرش را به زیر انداخته و گفت که چند مورد خیلی پراهمیت هستند که اگر نباشند بدبخت است.

ولی به طور کلی، به جز آن چند مورد، انسون خوشحالی‌ست.

متضاد بدبخت، خوشحال است.

My Canadian Literature professor who is mostly an expert in poetry and is especially fond of T.S.Eliot wrote me this in his letter:

"I like the freedom with which you move through a poem: it always winds up in a place we didn't know we were going as we started out."

Funny thing about him is that even when he is writing a simple letter, he uses this lovely poetic language.

Saturday, April 10, 2010

کلاَ از این نکته که گوگل‌ریدر و فیس‌بوک و سایت‌هایی از این دست، دکمه‌ی لایک دارن اما دکمه ی دیس‌لایک هیچ‌جا درشون به چشم نمی‌خوره، درس عبرت بگیرید که در این دنیا هم اغلب آدم‌ها به پیروی از ساختار و منطق این غول‌های جدید، پایین حرف‌هاشون دکمه‌ی دیس‌لایک ندارن و اگر تو بخوای توی قسمت‌ کامنت آدم‌ها بهشون تذکر بدی که: آی-دیس‌لایک، تو رو دشمن قسم‌خورده‌ی خودشون فرض می‌کنن.

Thursday, April 8, 2010

وقتی در ابتدای املای فارسی اسم کشوری همچون اسکاتلند الف می‌گذاریم، در حقیقت از حمزه بهره جسته‌ایم وگرنه همه‌مان می‌دانیم که حتی خود انگلیس‌ها هم نمی‌گویند سکاتلند. مقصود آن که نوشتن اسکاتلند، نشان‌دهنده‌ی بی‌سوادی نویسنده نیست و نویسنده هم هنگام تلفظ این اسم، یک کسره‌ی طول و عرض‌دار به اول آن اضافه نمی‌کند، بلکه سریع می‌رود سراغ سین.

Wednesday, March 31, 2010

Too much likeness kills

The way her life ends,
in the river Ouse*
or in a kitchen oven in Fitzroy Road in London**;
A woman,
a poet,
a talented writer,
who is her husband? her lover?

A companion just like herself,
a man who writes poetry as well,
and understands the importance of rhyming sometimes,
and not, the others;
a man with a publishing house,
who devotes all his energy to the papers.

But what is it there,
in the oven,
that burns and glimmers?
What does she see in the river?

Another lover, perhaps,
a lover that understands the simpleness of life,
who tells her at nights that she is the one,
no matter how many poems she has written,
or is going to write.
A man so unlike Leonard,
or Ted,
that can grab her and show her the way out
of the abyss
she keeps falling
and into.

Not just another being with her own self,
but a completely different man,
whose fire burns elsewhere,
whose eyes catch her worldliness;

Someone to show you around,
and teach you how to really live,
despite your poetry or whatever shitty art it is you do.

Dreamer with dreamer
drowns in the river,
or else explodes in the kitchen.


Saturday, March 27, 2010

I don't like loves and lusts that are declared right upfront. Where the hell did the "does he love me?", "does he find me sexy?" phase go?
We watch these hollywood movies, and the element of mystery is faked. They often replace this originally mysterious phase with other artificial mysterious phases like "why did he get a divorce?", "why doesn't he tell me more about his job and thoughts?".
We all know from the start who will go with whom and how they will live happily almost ever after.
Or maybe, that's just called growing up and old.

Thursday, March 25, 2010

خواب‌هایی که چند بار دیده‌ایم
آدم‌هایی که چند بار کشته‌ایم
جان‌تن‌هایی که چند بار گفته‌ایم
شلوارهایی که چند بار شسته‌ایم
فحش‌هایی که چند بار نشنفته‌ایم
آش‌هایی که چند بار خورده‌ایم
بال‌هایی که چند بار بسته‌ایم
بارهایی که چند بار بسته‌ایم
کتاب‌هایی که چند بار خوانده‌ایم
شعرهایی که چند بار شنفته‌ایم
عشق‌هایی که چند بار از آن‌ها دست شسته‌ایم
و باز آمده‌اند
پنجره‌ی بازمان را بسته‌اند.

Wednesday, March 24, 2010

صورتی دست از سرم بردار

انقدر بدم میاد از این دونات‌های رنگی‌رنگی بیخود بی‌مزه. از اون بچه‌خرکن‌ها که بچه‌هه از اون پایین پیشخون اشاره کنه به مامانش: مامان از اون صورتی‌ها بگیر!‌از اون قرمزا بگیر! از اون اسمارتیزیا بگیر!
آخه مگه بچه‌بازیه؟‌مگه تابلو نقاشیه؟ رنگ می‌زنید توی دونات مردم که چی بشه؟ دونات باید ساده باشه. باید کرم بوستون باشه، یا حلقوی ساده باشه، یا شکلاتی کرم‌دار باشه، یا شکلاتی ساده باشه، یا چه می‌دونم دیگه نهایتش همراه شیره‌ی درخت افرا که توی کانادا خیلی مرسومه باشه.
اگه دست من باشه همه‌ی اون آشپزهایی رو که دونات رنگ‌‌ و وارنگ بچه‌خرکن می‌پزن و می‌ذارن توی ویترین و فکر می‌کنن خیلی هنر کردن سر به نیست می‌کنم.
البته من بچه که بودم هم انقدر خر نبودم و هیچ‌وقت نه از رنگ صورتی، نه از شکلات صورتی، نه از کیک صورتی خوشم نمیومد. من همیشه عاقل بودم و می‌فهمیدم کدوم خوردنی‌ای مصنوعی هست و کدوم شکلاتی یا وانیلی. خواهرم البته دور از جون شما خیلی خر می‌شه سر این چیزا. همیشه می‌ره صورتی‌ترین خوراکی موجود رو انتخاب می‌کنه.

Monday, March 22, 2010

Near Is A Verb

In Canada I learnt that a subject could near me;
a verb;
I could near you,
on a plane moving eastward towards home,
I was nearing you.

I could wake up in the morning and near all the old places I had loved,
I could near the former king's palace that I had grown to fantasize about,
I could near the streets in the sun and be happy about it as if
it was rain and not sun.

Nearing me was the world and
everything inside it.

I was nearing you,
always near,
never too far,
I kept moving
to someone.

Nearer to something old
and yet something new that
I had never before
in my short life,

Saturday, March 20, 2010

اولین نوروز در غربت

صبح روز سال تحویل زودتر از روزهای دیگر بیدار شده، نان بلژیکی با پنیر خامه‌ای فیلادلفیا و خیار و گوجه‌ی احتمالا فلوریدا یا کالیفرنیا به همراه چای احمد شیرین‌شده پای بی‌بی‌سی فارسی و آهنگ‌ها و مصاحبه‌های قشنگ‌ قشنگ نوش جان کرده و به دیگر فعالیت‌های غربی خود رسیدگی کردم.

Thursday, March 18, 2010

بلاگرها به دو دسته هستند:‌
آن‌هایی که از شنیدن خبر تحریم شدن چهارشنبه‌سوری توسط علما تعجب می‌کنند،
و آن‌هایی که تعجب نمی‌کنند.

Sunday, March 14, 2010

Soon it becomes last year.

Saturday, March 13, 2010

Berlin Wall

I crossed the Berlin wall
for the first time and I was not shot.

Moving westward to the stranger lands,
and always eastword back home again.

Where did I leave my jacket though,
did I not know it's cold in the west?

I have crossed walls since the lighter years
to trap the sun and not let go of the day.

I have crossed walls and tried to catch what
is on top, always in the distance, not coming down.

I crossed the Berlin wall again
and I survived one more time.

Two more times, three, four, infinite times and then
Bang! I was dead.

But my death had nothing to do with the Berlin wall,
and yet, think of it as you mourn me with regret.

Sunday, March 7, 2010

لوکوموتیو جنگل‌های سرسبز کانادا

همه‌ی کشورها برای خودشون تاریخ جمعی* دارند. مثلا در تاریخ جمعی مردم آلمان، ظلمی که کشورشون به اسم وطن‌پرستی به کشورهای اروپای شرقی روا داشته حک شده و هنرمندان آلمانی زیادی سعی می‌کنند مجسمه‌ها و آثاری بسازند که این نقطه‌ی تاریخی تاریک رو همیشه در حافظه‌ی جمعی آلمانی‌ها حفظ کنند.
کشوری مثل ایران هم در بچگی ما خیابون‌های شهر رو پر کرد از نقاشی‌های مصطفی چمران، جنگجوی چریکی و دیگر رزمندگانی که در جنگ ایران و عراق پیروزی به ارمغان آوردند.
کشوری مثل کانادا رو در نظر بگیرید؛ سپس سری به سایتی که به همین موضوع، تاریخ جمعی، اختصاص داده بزنید. عکس بالا رو می‌بینید. بعله.. از بزرگترین و جالب‌توجه‌ترین مثال‌های تاریخ جمعی در کانادا، ساختن لوکوموتیو راه‌آهن پاسیفیک کانادایی بوده که شده عکس صفحه‌ی اول این سایت.
و بعد در کتابهای تاریخ اروپای شرقی این ترم ما، کتابی هست از شخصی که در مجارستان دوران استالین و کلاَ بعد از جنگ جهانی دوم، افسر پلیس بوده و بعدها به تورنتو رفته و کتابش رو نوشته و زندگی‌ش رو کرده. در مقدمه‌ی ترجمه‌ی این کتاب به انگلیسی، نوشته شده:
خوش به حال ما که در کانادا زندگی می‌کنیم؛ کشوری که در آن سیاست، موضوع مرگ و زندگی نیست.

آیا جایز است از حسودی بترکیم؟

یک بار دیگر هم ترم پیش سر کلاسی جامعه‌شناسی‌گون، استادمون گفت: ما که در کشوری جهان‌اول به دنیا آمده‌ایم و این همه امکانات داریم ..
و کلاَ همه‌ی چینی‌ها و آفریقایی‌ها و خاورمیانه‌ای‌ها و خارجی‌های بدبخت کلاس رو ندیده گرفت، که البته تعدادشون زیاد هم نبود. و من در اون لحظه در عین این که کیف کردم از این که برای اولین بار جزو قشر خوشبخت‌تر و آسوده‌خیال‌تر دنیا دسته‌بندی می‌شدم، همچنین گریه‌ام در آمد که ای بابا، ما که داریم خودمون رو گول می‌زنیم و با این‌ها یکی نیستیم.

*Public history

Friday, March 5, 2010

Simply Love

The advantage of poetry over real life is that in there, you can "breathe" sunshine and do almost anything with only a simple guideline: let it be beautiful.
In real life, there are just too many boundaries.

More and more
I love you
from before
we met;
thanks to the centuries
that built up to this day;
thanks to the tyrants and autocrats
that did not kill your grandfathers;
thanks to those who did not follow into the dream of you and wreck it,
thanks to their boundaries,
thanks to those that built their houses apart from you and
allowed you to breathe this sunshine every morning
before I could
wake up,
open my window,
and breathe the same sunshine
in another part of the world.

Wednesday, March 3, 2010

رویای عوض کردن دنیا

وقتی که بچه‌سال بودم تصور می‌کردم یک روزی می‌تونم انقدر توی دنیا مطرح بشم که همه نظرشون رو نسبت به ایرانی‌ها\خاورمیانه‌ای‌ها تغییر بدن به خاطر من و دوزاری‌شون بیفته که ما هم در فرهنگ\هنر\سواد ازشون کم نداریم. الان که کمی جهان‌بینی‌م گسترده‌تر شده می‌بینم که خیلی بیشتر از ”یک انسان“ لازم هست برای به وجود آوردن این تغییر در نگاه دنیا بهمون. نمی‌دونم چرا وقتی بچه‌سال بودم عقلم نمی‌رسید. چرا وقتی بهم می‌گفتن تو نمی‌تونی دنیا رو عوض کنی، بهم برمی‌خورد و فکر می‌کردم که این ”من“ هستم که چیزی کم دارم که نمی‌تونم دست‌تنها دنیا رو تغییر بدم. نمی‌دونم چرا هیچ‌کس ننشست برام توضیح بده که تو مشکلی نداری، فقط این قضیه انقدر پیچیده و وسیع هست که تو به تنهایی فقط می‌تونی یک پیچ رو سفت کنی، می‌تونی یک میخ رو بکوبی زمین.
یادم باشه برای بچه‌م از همون اول خیلی روشن توضیح بدم که هرگز نخواهد تونست کل دنیا رو عوض کنه و از همون اول زندگی به جای این خیال‌بافی‌ها بشینه فکر کنه که سهم‌ش رو کجا می‌تونه ارائه کنه.

Saturday, February 27, 2010


They all do the same things
over and over
and over again;
with a bit of change in the colour
of the flowers they pick for Valentine,
and a bit of change in the pattern
of the shirt underneath their suit;

they change their manifesto but
turn out to have the same goals:
You! Hey! In the corner,
you should come out, join the crowd
and enjoy your lonely alcohol late at night in the bar,
and, damn it, where are your friends, fellow?

Join our club, we have an 'ist' at the end of our name,
we're the hot topic they all talk about;
you, you who are sitting there alone sipping coffee,
does anyone ever talk about 'you' too?

They have their twists in fate and some
even happen to really mean what they say,
and have a story to stick to but lack something:
where is 'my' story?

Which is unique, is pale,
was unwanted at first and then
grew like a weed
through their walls,
to their warm beds,
haunted them in the shower,
dropped them dead the minute they finally heard it.

Wednesday, February 24, 2010

چرا موهایت را بلوند کردی

و صد رنگ از قبل و صد رنگ در آینده قاطی موهایت
خرمنی سیاه و طلایی، نقره‌ای و خرمایی، زرد کاهی و قهوه‌ای مادرزادی

آه نداری با ناله سودا کنی و هر هفته یک دست لباس جدید به کمدت اضافه
تهران، آمریکا را در جیبش گذارده و سپس زیپ آن را می‌بندد

Monday, February 22, 2010

از خوبی‌های خارج می‌توان به حراج شدن کیت‌کت اشاره کرد که قیمت آن به جای یک دلار و 29 سنت به 99 سنت کاهش پیدا می‌کند.
سیستم کاپیتالیست نکبت استکبار سرمایه‌داری ماشینی حسابی مزه می‌ده دروغ چرا.

Saturday, February 20, 2010

When a window closes, a window is closed.
I don't understand why this simple action gets people to the conclusion that "another window opens".

Saturday, February 13, 2010

Melody & Chanson

To you cousin, with whom I grew up
and learned to love, first toys and then boys.

"Nothing ever happens round here"
This is December 18th, 2009.
They took you 54 days later
to prove you wrong;
things still happen round here.

Not good things,
as I suppose you were talking about.

But bad things happen
and when you come back
the whole world will be
your oyster;
you will start to fall in love
with the fresh morning air at half past eight,
when you are heading out to yet another day
that is not happening the way you had in mind
when you were a kid and we
did our homeworks together.
I always finished faster and your mum
would complain that you were not quick enough,
what she didn't notice was that you took so long
because you wanted to have the perfect handwriting,
and you would press the pencil on the paper so harsh,
that you had to sharpen it every few minutes.

Is this too, still, the reason you are taking so long
to come out of that cell they trapped you in;
or is it because those old days that we went to
the same school and you
would appear at our door half an hour early,
in the morning, with your backpack of sandwiches and snacks,
you were being so quick just because
your mum would help you get ready and deep inside,
you were still the same girl who wanted to have everything
and sharp
and bold,
and would take hours and sometimes days to end simple stupid things?


To my younger cousin, who,
despite being taller and braver,
to me is still a sweet little kid.

The day they took you,
I saw a squirrel,
trying to get into our house,
through the half open window.

5 minutes later,
she was down the stairs,
and afterwards
she was completely gone.

and in its place,
a fat black cat,
with shiny yellow eyes
staring at me.

When we were leaving 5 months ago,
you told us to take pictures of
squirrels jumping from trees to bushes,
from bushes to trees,
and send them to you.

Here they are,
all merged into one
forming a real, live squirrel,
once jumping from trees to bushes,
from bushes to trees,
was caught in the thorns
of a blooming red rose.

I walk past every squirrel in town thinking about you,
and I'm not scared of them anymore,
and I swear, if once again I see one of them
trying to make her way into our house,
I will open the window and let her in.

Saturday, February 6, 2010

یادمه یه موقعی یکی از آرزوهام این بود که نظافتچی کاخ سعد آباد بشم که بتونم از لای اون زنجیرها برم تو و داخل اتاق ها و سالن هاش رو به بهونه ی تمیزکاری ببینم.

Monday, February 1, 2010

آدم هایی که موفق شدن برن خارج

Sunday, January 24, 2010

توی آفتاب داغ رفتیم توی پمپ بنزین. به زور ازت جدا شده بودم رفته بودم سفارت. توی آفتاب داغ تهران که مثل آفتاب بی جون و لاغر مونترال نیست و با حرارتش همه رو می سوزونه. دو ساعت ازت جدا شده بودم. مصاحبه کرده بودم، مصاحبه ای که تعیین کرد می تونم خیلی بیشتر از این ازت جدا بشم. من رفتم توی پاکت و پست شدم.
توی آفتاب داغ رفتیم توی پمپ بنزین. تو پیاده شدی و من منتظر. یک ماه بعد من از هواپیما پیاده شدم و تو منتظر شدی. از روی آتلانتیک می گذشتم و تو نیومده بودی فرودگاه بدرقه م. چه خوب که نیومدی. نمی خواستم آخرین نگاهمون به هم از پشت شیشه های غریبه باشه. آخرین نگاهمون به هم از پشت شیشه های اشنای ماشینت بود. من رو پیاده کردی و رفتی. به سرعت. هواپیما هم سرعتش زیاد بود. ولی اقیانوس تموم نمی شد. ساعت ها ادامه داشت. ماه ها ادامه داره.
توی آفتاب داغ رفتیم توی پمپ بنزین. من سرما خورده بودم. وسط مرداد. هر دومون می دونستیم و دانایی سایه ی سیاهش رو انداخته بود بالای ماه آخر. توی آفتاب داغ، ما توی سایه بودیم. تو سوار ماشین شدی. تن ت اینجا نیست. صدات هست. تصویرت از پشت شیشه هست. همیشه از پشت شیشه. تویی که توی پمپ بنزین سوار ماشین شدی و تن ت کنار من نشست. حرکت می کردیم و آفتاب می افتاد روی تن ت. داغ داغ بودی. آفتاب. سایه. آفتاب. سایه.
اینجا فقط سایه هست. آفتاب توی تهران جا موند.

Friday, January 22, 2010

Joey's Smartest Speech

(In London, the day before Ross's wedding)

Chandler [pointing to the hat Joey wants to buy]: Alright, look! If you insist on wearing that, in public, you know, you're gonna spend the rest of the afternoon all by yourself.
Joey: You're gonna make me choose between you and the hat? I choose the hat!

Joey and Chandler in London
about minute 2:00

Saturday, January 16, 2010

The Summer I Turned Twenty

They grew us up
Those midsummer nights on the roof of the neighbour,

As a kid I asked my mother
about the tragedies of her time,
how people would use open air as their tribune,
how she dreaded all her past.

Fathers claimed to have lost their youth,
to some hundred days of war and uprising.

But up,
they did not rise,
they grew.

And then,
they became our parents,
whom we thought had no childhood.

And now on the same path,
the same nation,
the same always dissatisfied men,
on the verge of growing up
into adults with no history about
how they preyed on the neighbour's daughter,
instead of waiting to hear them shout at a certain hour each night.

Friday, January 15, 2010

Middle Number

You are not my first love,
first loves are bound to disappear.
You are not my first love,
I have loved a million times before you,
long enough to know that
none of those compared to this.

When they left, I said,
"Along comes another one",
when you left, I looked at myself from above,
saw my own body dismissed from the earth.

You are not my first love,
first loves do not outlive our own selves.

Thursday, January 14, 2010

six lines

Our Green started in summer
after the spring of hopes dried.

They cried.

Out of this drought,
I will bloom flowers tied to the ground.

Monday, January 11, 2010

Episode 770th: long silence

Talk to me
you who are standing there by the other side.

Talk to me of the great kings you have seen,
the tragedies you have created,
talk to me of all the hearts you have broken
in disguise.
You as an angel,
you who at first flew to them with your wings opened,
you who have always been there, standing your ground to me.

Torture is a fact
and we all suffer,

But you,
You behind the mountains,
you who live in the last street of my city.

I remember the green fences,
on my right, happy side as we went up north;
the highway,
the dark green fences of my past,
the cold as we escaped into the car,
the perfect weather
a mixture of sun and clouds.

A mixture of me and you
and the wind that blew us apart.

“Make me breakfast in the morning before I wake up!”

Morning is not here yet,
breakfast is ready,
but you who will forever be asleep to me are not.

Friday, January 8, 2010

اشکهای پیازی


designer :