Thursday, November 1, 2007

برای اون‌ عده‌ای‌مون که از قیصر امین‌پور فقط شعرش رو می‌شناختیم، و فقط اون قسمت ِشاعرانه‌ی زندگی‌ش رو، اون نمرده. شاعرها هیچ‌وقت نمی‌میرن. اما برای خانواده و شاگردان و اطرافیانش متأسفم. و البته برای خودش نیز، چون وقتش برای شعر گفتن به آخر رسید. یه روزی زندگی‌ت تموم می‌شه و تو دیگه هر چقدر زور بزنی نمی‌تونی بیشتر بمونی. امیدوارم روح شاعرانه‌ی اصیلش در یک شخصیت تازه شروع به زندگی کنه.

این هم شعری از چند سال پیش که در آرشیوم هم هست:


شاعری،
خبرش را آوردند.
گفتند به رسم احترام،
شعری هم از او بخوانیم.
یکی پرسید:
"مگر شعر هم می گفت؟"
و این
یعنی
مرگ شاعر.

 

designer : www.bloggeruniversity.blogspot.com