Saturday, September 22, 2007

عاشق کامنتهایی هستم که بدون اسم هستن، یعنی حتی این‌طوری هم نیست که طرف همیشه با یک نام مستعار بیاد برات کامنت بذاره. بلکه دقیقاً با شناسه‌ی "ناشناس" یا همون "انونیموس" میاد و در مورد پستت یه نظر می‌ده و بدون هیچ راه تماسی می‌ره.
بهم حس قشنگی می‌ده. حس دوستی‌ای برای تنها یک دقیقه. بدون پیشینه. بدون آینده. دوستی ناب در یک لحظه. فردی که واقعاً حرفی برای گفتن داره، و وبلاگتو فقط به این خاطر که دوستت هست یا دنبال کامنت‌گذار برای وبلاگ خودشه، نمی‌خونه. مخصوصاً اگر توی پستت درخواستی کرده باشی و اون برای کمک کردن پا پیش گذاشته باشه و انتظار هیچ کمک متقابلی نداشته باشه.
مثل یک فرشته می‌مونه. از این‌ها که توی فیلم‌ها در لحظه‌های خاصی وارد می‌شن و ناگهان بدون این‌که طرف بفهمه صحنه رو ترک می‌کنن. تا جایی که یادم میاد در "مری پاپینز" همچین صحنه‌ای داشتیم.

 

designer : www.bloggeruniversity.blogspot.com